محیط‌زیست!

پی‌نوشت:

امروز محیط‌زیست، دیگر به عنوان یک موضوع یا مساله در کنار دیگر مسائل کشور نیست. بلکه به عنوان یکی از مهم‌ترین و پیچیده‌ترین تهدیدات در سطح ملی و استانی از جدی‌ترین مطالبات مردم است. این بحران در عرصه هوا، خاک، آب و گونه زیستی (گیاهی و جانوری) در همه اشکالش وجود دارد.

از نظر بعضی کارشناسان برخی از این آسیب‌ها قابل حل نیست و در مورد برخی دیگر باید اقدامات اورژانسی انجام داد.

با تجربه‌ای که از حضور در سه کابینه مختلف دارم و همواره شاهد بحث‌ها و مناقشات محیط‌زیست و الزامات سایر دستگاه‌ها بوده‌ام، در کنار همه پیشنهادهای سازنده دو راهبرد زیر را از همه مهم‌تر می‌دانم؛

1ـ محیط‌زیست امری فرابخشی است. سازمان مربوطه، صرفا نظارتی آن هم با امکانات محدود است. شورای عالی محیط‌زیست که با ریاست رئیس‌جمهور باید هماهنگی اقدامات مهم ملی را سامان دهد، صرفا در مواقع بحران و بسیار بندرت تشکیل می‌شود.

معتقدم چالش‌های بخش‌های مهمی چون صنعت، راه، نفت و نیرو از این به بعد باید به طور جدی رفع و به نفع محیط‌زیست حل و فصل شود.

درواقع شرایط بحرانی اقتضا می‌کند که خط قرمز محیط‌زیست، فصل‌الخطاب اختلافات باشد.

رئیس این سازمان باید از قوی‌ترین اعضای این کابینه و اهل تعامل و اقدام باشد و کشور را با کارهای نمایشی معطل نکند.

2ـ آستانه تحمل محیط شرط اصلی برای اجرای هر طرح و پروژه‌ای است.

توسعه باید مبتنی بر توان و طاقت محیط، آن هم در درازمدت باشد. دستگاه‌های نظارتی باید غفلت‌های گذشته را جبران کنند و پیوست محیط‌زیست برای هر پروژه‌ای الزام‌آور شود.

در مورد پدیده‌های مهمی چون ریزگردها، دریاچه ارومیه و هوای ناپاک شهرهای بزرگ، مستقلا صحبت خواهم کرد.