امضای منشور سازمان ملل متحد
از اواسط جنگ جهانی دوم ، دولتهای قوی به فکر تاسیس سازمانی بین المللی افتادند که بتواند از وقوع جنگ ها جلوگیری کرده و در مواقع بروز اختلاف و جنگ ، در راه پایان آن تلاش کند.
از این رو در سال 1941 م ، سران دولتهای امریکا و انگلیس ، منشوری مشتمل بر 8 ماده امضا نمودند که بعدها به مناسبت محل امضا در اقیانوس اطلس ، به منشور آتلانتیک ، آشتهار یافت . دولتهای دیگر نیز با پذیرفتن متن منشور، به صف امضاکنندگان آن پیوستند. بدین ترتیب ، مقدمات تاسیس سازمان ملل متحد به وجود آمد. در جریان مباحثات مربوط به تنظیم اساسنامه سازمان ملل متحد، قسمت اعظم اختیارات اجرایی سازمان ، به شورای امنیت سازمان ارجاع شد که 5 کشور بزرگ امریکا، شوروی سابق ، انگلستان ، فرانسه و چین عضو دائمی آن محسوب می شدند. با اصرار و پافشاری شوروی ، برای هر یک از 5 عضو دائمی شورای امنیت ، حق وتو منظور شد. بدین معنی که هر یک از این 5 کشور می توانستند، تصمیمات اتخاذ شده از اکثریت اعضای شورای امنیت را باطل و بی اعتبار سازند. سرانجام پس از تبادل نظرها و مطالعات نهایی ، این منشور در 26 ژوئن 1945 م به تصویب نمایندگان کشورها رسید و مقدمه تشکیل سازمان ملل متحد در اکتبر همان سال ، به وجود آمد. هر چند تدوین کنندگان منشور سازمان ملل قصد داشتند، از بروز حوادث و مسائلی که منجر به جنگ می شود ، پیشگیری کنند اما متاسفانه این سازمان توفیق چندانی در نیل به اهداف اصلی خود نداشته است . همچنین وجود حق وتو باری 5 کشور عضو دائم شورای امنیت ، تصمیمات این شورا را در صورتی که مغایر با منافع آنان باشد ، بی اثر کرده است. علاوه بر آن ، مجمع عمومی سازمان ملل متحد از قدرت اجرایی برای اجرای مصو بات خود برخوردار نیست .
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
