یکی برای خندیدن و خوشحال شدن بهانههای گرانقیمت و عجیب و غریب میخواهد و یکی برای از ته دل ذوق کردن، بهانهای معمولی. بچههای روستای «قوئینک زهری» این روزها از ته دل خوشحالند با یک بهانه معمولی، آنها حالا مدرسه دارند، مدرسهای که حقشان بود اما ازآن محروم بودند.