فیلمنامه‌نویسی را جدی بگیریم

درباره ضعف فیلمنامه‌ در آثار نمایشی ما بسیار گفته‌اند و شنیده‌ایم، اما عجیب است که در تمام مدتی که درباره این ضعف آشکار سخن به میان آمده، همه چیز در حد حرف باقی مانده است.

شاید مهم‌ترین اتفاقی که باید در این حوزه بیفتد قبل از همه چیز «نیازسنجی» است. این‌که مخاطب امروز به چه خوراک فرهنگی نیاز دارد و این خوراک فرهنگی با چه نوع بسته‌بندی بهتر است ارائه شود، از اولویت‌ها و پیش‌نیازهای این کار است. با نگاهی گذرا به فیلم‌های جشنواره امسال که تقریبا ماحصل یک‌سال تلاش صنعت سینمای کشور است، می‌توان پی برد که بخش عمده‌ای از آثار تولید شده اساسا معلوم نیست برای کدام گروه مخاطبان تولید شده است. تعداد دیگری از آثار تولید شده هم با وجود این‌که گروه مخاطبانش تقریبا مشخص هستند، اما قالب کلی که برای ارائه این فیلم‌ها در نظر گرفته شده، آن‌قدر پیش‌پا‌ افتاده و خالی از ظرایف فیلمسازی است که به جرات می‌توان گفت در مواجهه با مخاطب آنچنان که سازندگان این آثار متوقعند، موفق نخواهند بود. همه این نقاط ضعف هم در درجه اول به فیلمنامه این آثار برمی‌گردد.

شاید بزرگ‌ترین ایرادی که به وضعیت فیلمنامه‌نویسی آثار تلویزیونی و سینمایی می‌توان گرفت استفاده چندباره از نویسندگانی است که بارها آثارشان ساخته شده و عملا هیچ اتفاقی را در صنعت سینمای کشور باعث نشده‌اند. در حال حاضر جوانان بسیاری در این حوزه فعالیت می‌کنند که با وجود آثار شاخص هیچ‌گاه نتوانسته‌اند آثارشان را از هفت‌خوانی که پیش‌رو دارند، عبور دهند. فیلمنامه‌نویسان جوان و مستعد و گمنام می‌‌توانند بخشی از راه برون‌رفت ما از این مشکل باشند.

مهدی غلامحیدری - دبیر قاب‌کوچک