تجمل بیشتر ، تزلزل بیشتر

با وجود این‌که درآمد آنها به اندازه کافی جوابگوست اما به هیچ وجه امیدی به این مساله ندارند و به صاحب‌خانه شدن فکر نمی‌کنند. هرکس وارد آن زندگی شود علت را براحتی متوجه می‌شود: تجمل‌گرایی و ریخت و پاش‌های بیش از حد مریم! او سکان زندگی چهارنفره را در دست دارد و در خانواده اصلی‌ترین بها را به ظاهر خانه و زندگی و لباس‌های رنگارنگ هر چهار نفرشان می‌دهد. مریم اصرار به تهیه خودرویی شیک داشت و همسرش را مجبور به تهیه آن کرد هرچند برای خرید چنین وسیله نقلیه‌ای مجبورشدند تا سه سال زیر بار قرض و قسط بانکی بروند و برای رسیدگی و نگهداری آن هم مرتب باید هزینه‌هایی سنگین صرف کنند.

مریم عادت دارد به یکی از گران‌ترین آرایشگاه‌ها و مزون‌ها برود و پرهزینه‌ترین لباس‌ها را هم بر تن فرزندان خود کند. همسر او در میانه راه زندگی خسته و کلافه شده است، به طوری که دیگر هیچ میل و کششی به ادامه این زندگی و این شرایط ندارد و سرخورده شده است. او بارها به مریم اعتراض کرده اما گوش زن به این حرف‌ها بدهکار نیست. ارزش ظاهر زندگی در چشم او بالاتر از سایر مسائل است.

این مساله محـدود به مریم نیست. در جامعه ما مریم‌ها کم نیستند؛ زنانی که با شدت به تجمل‌گرایی علاقه دارند، به طوری که وظایف اصلی خود در زندگی را فراموش می‌کنند. در این گزارش به علت این نوع رفتار اشتباه و پیامدهای آن در زندگی زناشویی می‌پردازیم.

ریشه تجمل‌گرایی

به گفته دکتر علی شمیسا استاد دانشگاه، معمولا در تمام انسان‌ها به طور غریزی علاقه به زیبایی‌های ظاهری وجود دارد و طبیعتا هر انسانی زیبایی را می‌پسندد. پس توجه به ظاهر زندگی در حد معقول امری پسندیده و مفید محسوب می‌شود. اما هنگامی که کار به افراط برسد دیگر قضیه زیبایی‌دوستی در میان نیست و مشکل به جای دیگر برمی‌گردد. گاهی سنگینی مشکلات بشدت بر دوش فرد فشار می‌آورد و او به جای آن‌که تلاش به حل آن داشته باشد می‌کوشد به طریقی از آن فرار کند. در این‌گونه مواقع به تجمل‌پرستی و ظاهرگرایی به عنوان گزینه‌ای راحت پناه می‌برد. خرید یک دست مبلمان جدید، عوض کردن خودروی قدیمی با یک مدل بالاتر، تهیه زیورآلات سنگین و لباس‌های رنگارنگ جدید تا مدتی به او حس خوب می‌دهد و برای فرار از مشکلی که دارد یاری‌اش می‌رساند. پس از چندی دوباره به یاد مشکلش می‌افتد و دوباره به خرید وسایل نو فکر می‌کند. این سیکل زندگی فرد تجمل‌گراست. درحالی که انسان سالم به طور جدی به مشکلات زندگی‌اش فکر می‌کند و با مشورت گرفتن از افراد دانا اقدام به حل آنها می‌کند. خرید وسایل تا مدتی محدود به روحیه فرد کمک می‌کند و پس از چندی به‌دلیل تکراری بودن جذابیت خود را از دست خواهد داد.

تاثیر تجملات بر فرزند

بچه‌ها تا حدود زیادی از والدین بخصوص مادر که ساعات بیشتری را با او می‌گذرانند الگو می‌گیرند. مادر تجمل‌گرا ناخودآگاه فرزند خود را به سمت مادی‌گرایی و پول‌پرستی سوق می‌دهد و ارزش‌های زندگی را در چشم او معکوس جلوه می‌دهد. دختری که مادر خود را همواره مشغول خرید وسایل غیرضروری و لوکس می‌بیند اصرار دارد تنها با مردی ازدواج کند که قادر به برآورده کردن نیازهای مادی اوست. پسری که مادر خود را پرخرج و تجملاتی می‌بیند دوست دارد به هرطریقی در آینده ثروتمند شود، حتی اگر این پول از طریق غیرحلال به دست بیاید. این فرزندان پدر خود را تنها به عنوان منبعی برای ارائه دادن پول و ثروت می‌بینند و اگر غیر از این باشد وی را پدری خوب و مناسب نمی‌بینند. تجمل‌گرایی مادر به طرز سنگینی در رشد فرزندان تاثیر سوء می‌گذارد و طرز فکرشان را از مسیر درست منحرف می‌کند.

فاصله بین زن و شوهر

فاصله گرفتن و دورشدن زن و شوهر از هم یکی از نتایج قطعی خانواده‌ای است که در آن خانم خانه رویه تجمل‌گرایی پیشه کرده است. زنی که به زیورهای ظاهری زندگی توجهی بیش از حد معمول نشان می‌دهد شوهر خود را به مثابه منبع برآورده کردن هزینه‌های سنگین زندگی می‌بیند و از او توقع دارد در ادامه راه مسیر زندگی همواره به احتیاجات غیرضروری توجه کند. برای او تجملات بیشترین ارزش را دارند هرچند به قیمت زیربار قرض رفتن شوهر و خستگی و ناراحتی او باشد. تجملات زن را از شوهر دور می‌کند و برای او فرصتی برای فکرکردن به کم و کاستی‌های روابط زناشویی و خواسته‌های مرد باقی نمی‌گذارد.

چند ایراد اساسی

حجت‌الاسلام رضاعلی عزیزی: یک زن مومن هرگز به سمت تجمل‌گرایی پیش نمی‌رود و همواره در هر بخشی از زندگی تعادل را برقرار می‌کند. در تجمل‌گرایی چند ایراد اساسی وجود دارد:

اسراف: تجمل‌گرایی مرادف با تهیه وسایل و لوازمی است که در زندگی کوچک‌ترین احتیاجی برای تهیه‌شان احساس نمی‌شود و صرفا برای به نمایش گذاشتن تهیه می‌شوند. از این رو تهیه هریک به معنی اسراف کردن و هزینه گذاشتن برای خرید چیزی غیرضروری، اسراف، تبذیر و به هدردادن نعمات خداوند است. اسراف یکی از گناهان کبیره است و زن مومن باید از آن به‌دور باشد.

فراموشی دنیای دیگر: انسان به این دنیا آمده تا توشه خود را پرکند و چگونگی حیات خویش در آن دنیا را پایه نهد. اما توجه بیش از حد به زر و زیورهای دنیا او را از فکر مرگ و قیامت به دور می‌دارد و هدف اصلی آفرینش را در ذهن او کم‌رنگ خواهد کرد. در قرآن کریم اینچنین به دنیاپرستان هشدار داده شده است: قُل تَمتَّعوا فانَّ مصیرَکُم إلی النّار؛ [به آنها] بگو: از این زنـدگی مـادی زودگـذر بهـره گیرید، اما عاقبت کار شما آتش است (سوره زمر، آیه 8). فرد ظاهرپرست فرصتی برای اندیشیدن به دنیای دیگر نخواهد داشت و وقتی زن خانواده که مهم‌ترین رکن آن است در مسیر ظاهرپرستی قرارگیرد مسیر خانواده را به تباهی خواهد کشاند.

خودنمایی: زن تجمل‌گرا ناراحتی‌ها و سرخوردگی‌های حاصل از نداشتن‌های گذشته یا سایر مشکلات را در قالب یک زندگی لوکس و قیمتی جدید درآورده و آن را به دیگران نشان می‌دهد تا به این طریق از خود دفاع کرده باشد. او با انجام این کار عده‌ای دیگر را به ناراحتی می‌کشاند و آزار می‌دهد و این، آن کاری است که هر زن مومنه‌ای باید از آن برحذر باشد.

لیلا رعیت