بازگشت استاد

بی‌مهری و جفایی که برخی مردم در این چند سال اخیر به علیرضا افتخاری کردند، یکی از مصادیق بارز این آلزایمر بی‌وجدانی و غیرمنصفانه است. خواننده محبوب و خوش صدایی که بی‌گمان یکی از افتخارات تاریخ موسیقی این سرزمین است و نسل‌های مختلف پس از انقلاب با تصنیف‌ها و آوازهای کم نظیر و آوای گرم و پراحساس او خاطره‌ها دارند؛ علاقه‌مندانی که همیشه مشتاقانه منتظر آمدن تازه‌ترین آلبوم موسیقی افتخاری بودند. شوقی که البته به‌دلیل پرکاری همیشگی این خواننده معمولا زود به زود برآورده می‌شد. هرچند گاهی این کمیت، بر کیفیت سایه نامحسوسی می‌انداخت و بعضی از کارها هم‌شأن و شایسته جایگاه او نبود، اما افتخاری چنان مقام رفیعی داشت و در کلیت همچنان با قدرت پیش می‌رفت که این مساله چندان تعیین‌کننده نبود.

با این همه و در هیاهوی تخریبی مردم فراموشکار، خوشبختانه استاد بتازگی به عرصه موسیقی برگشت و با دو اجرای خوب و پرانرژی در جشنواره موسیقی فجر و در قالب ارکستر ملی ایران به رهبری استاد فریدون شهبازیان، نشان داد که می‌خواهد به دور از حاشیه‌ها کارش را ادامه دهد. این اتفاقی بزرگ است و امیدواریم به دور از قضاوت‌های بی‌اساس، اجازه دهیم این بازگشت به کام استاد تلخ نشود.

علی رستگار

فرهنگ و هنر