زمان همدردی

وجه تسمیه ساختمان پلاسکو این است که آقای القانیان اصلا مالک کارخانه پلاسکو بود که از جمله مصنوعاتش ظرف‌های ملامین و پلاستیک بوده است. تکمیل ساختمان از سال 39 تا 41 طول کشید و وقتی که سر برآورد،‌ در تمام تهرانی که آن روزها حدود دو میلیون نفر جمعیت داشت دیده می‌شد.

بازار شیک و مدرنی که 29 هزار مترمربع زیربنا داشت،‌ با یک طبقه زیر زمین که حوض و صندلی‌هایی برای نشستن و وقت‌گذرانی در آنها قرار گرفته بود، ‌جای مناسبی برای خرید کردن بود و با بقیه مغازه‌ها و بازارهای سنتی آن دوران فرق داشت؛ یکی از اولین تجربه‌های ایرانی‌ها از «مرکز خرید» مدرن که جلوی چشم میلیون‌ها نفر و با پوشش زنده همکارانم در شبکه خبر فرو ریخت.

در این حادثه، حدود 600 میلیارد تومان اموال خصوصی مردم در آتش سوخت و برخی فروشندگان که برای برداشتن بخشی از اموال خود به ساختمان برگشته بودند، زیر آوار گیر افتادند.

ناراحت‌کننده‌ترین و غم‌انگیزترین بخش این فاجعه، از دست دادن آتش‌نشان‌هایی بود که برای کمک به اطفای حریق و نجات جان شهروندان به دل حادثه رفته بودند. به خانواده‌های این عزیزان و به ملت داغدار ایران، تسلیت عرض می‌کنم و مانند همه مردم کشورم، دست به دعا برمی دارم و از خداوند متعال می‌خواهم که به مصدومان، مجروحان و مفقودان این حادثه سلامت کامل عنایت بفرماید. ان‌شاءالله.

الان زمان بررسی چرایی حادثه یا مقصران احتمالی نیست. بررسی ابعاد و شرایط ایمنی ساختمان و مسائلی از این دست، باید از طرف کارشناسان در زمان مناسب و غیرهیجانی انجام شود. امروز زمان دست به دست دادن همه برای کاهش آلام، همدردی و اقدام برای کمک است. تشکیل کمیته حقیقت‌یاب از سوی قوه قضاییه می تواند دستور کار بعدی باشد.

دکتر علی دارابی

استاد دانشگاه