لایک به نثر بچه باحال؛ تهدیدی برای طنز

این طنزپرداز در گفت‌وگو با ایسنا درباره پیشینه‌ شکل‌گیری نثری که آن را نثر بچه باحال نامگذاری کرده، گفت: این نثر از 20 سال پیش در نشریات نوجوان شکل گرفت، بسرعت فراگیر شد و همه از آن استقبال کردند.این نثر خودمانی است، کلمات و جملات آن شکسته می‌شود، جدی نیست و به‌طور کلی با حال است. این نثر در جای خود، نثر خوبی است اما همه‌جا مناسب نیست؛ در حالی‌که همه نشریات حتی دانستنی‌ها از این نثر استفاده می‌کنند. گاهی اوقات به یک مطلب در مجلات علمی‌شک می‌کنم که آیا واقعا اطلاعات علمی ‌می‌دهد یا شوخی می‌کند. گزارش‌های علمی ‌نباید با نثر شوخ و شنگ نوشته شود و زبان نشریات علمی، جدی است.

او در ادامه افزود: این‌که نشریات از نثر باحال استفاده کنند، خوب است اما زمانی قضیه بد می‌شود که در شبکه اجتماعی هرکس با حداقل سواد شروع به نوشتن می‌کند و مردم آن را لایک می‌کنند و شخص، تعداد بالای لایک‌ها را دلیلی بر خوب نوشتن خود می‌داند و اگر در جشنواره‌ای جایزه نبرد، معترض می‌شود.

نثر بچه باحال به زبان طنز تبدیل شده است؛ البته دست و پا شکسته این نثر... و برای فهمیدن یک جمله باید چندین بار آن‌ را بخوانی. استفاده از این زبان باعث شده تا ذهن مخاطب و ذهن طنزپرداز اشتباه کند.

زرویی نصرآباد یادآور شد: در کشور ما تعریف‌ها قاطی می‌شود. به طور مثال هر چیزی که باحال است، خنده‌دار است و هرچیزی که خنده‌دار است، طنز است؛ در حالی که این برداشت‌ اشتباه است. شوخ‌طبعی می‌تواند در شکل‌های مختلف باشد؛ هزل‌آمیز، فکاهی، هجوآمیز و طنزآمیز که هیچ‌یک از آنها بد نیست.