سعی ساعی ...

به گزارش ایرنا، آنهایی که در دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران تحصیل کرده‌اند، در محوطه سرسبز دانشکده مزار مردی را می‌شناسند که پایه‌گذار جنگلداری علمی در ایران است.

مهندس کریم ساعی که روزگاری در دانشکده کشاورزی تحصیل می‌کرد، حالا در پناه سایه درختان کهنسال دانشکده آرمیده است؛ مردی که اولین مدیر جنگلبانی کشور بود و برای اولین بار آماری از مساحت جنگل‌های کل کشور را تهیه کرد. یادگارهای زنده‌اش هنوز وجود دارند: پارک ساعی و درختان تناور خیابان ولیعصر تهران به ابتکار و طراحی او ایجاد شدند. ساعی در سال 1289 در مشهد متولد شد، تحصیلات دانشگاهی خود را در مدرسه عالی (دانشکده) فلاحت دانشگاه تهران (واقع در کرج) گذراند و در سال 1310 با درجه مهندسی فارغ‌التحصیل شد. با قبولی در چهارمین دوره اعزام محصلان به خارج از کشور برای مدت دو سال به مونپلیه در انستیتو اگرونومیک فرانسه رفت و با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد.

موفقیت‌های تحصیلی او باعث شد مجله علمی تخصصی در فرانسه، او را به عنوان یکی از چهره‌های شاخص علم جنگل در آن سال‌ها معرفی کند. پس از آن فوق‌لیسانس خود در رشته آمار جنگل را در سال 1316 از دانشگاه برکلی کالیفرنیا گرفت و به کشور بازگشت. وقتی در 1317 «دایره جنگل» به عنوان اولین نهاد مدیریت جنگل‌ها در کشور راه‌اندازی شد، ساعی تصدی آن را برعهده گرفت و بر اثر اقدامات او یک سال بعد این نهاد کوچک به «اداره جنگلبانی» و بعدها به «اداره کل جنگل‌ها» ارتقا یافت. در همان سال‌ها او و همکارانش قوانین و مقررات جنگل را تدوین کردند و به تصویب مجلس آن زمان رساندند.

اما ریاست او بر این اداره کل دوام چندانی نداشت و برخی سودجویان که قوانین و مقررات جنگل منافع اقتصادی‌شان را به خطر انداخته بود، با استفاده از نفوذ برخی افراد پرونده شکایتی از ساعی را به دیوان کیفری بردند و او را از کار برکنار کردند. با این حال ساعی خانه‌نشین نشد و پیشنهاد کرد در دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران رشته جنگل ایجاد شود و خود نیز به عنوان استاد در این دانشکده مشغول به کار شد. ساعی موفق شد در سال 1325 برای اولین بار مساحتی از جنگل‌های ایران را تخمین بزند، پس از آن در سال 1327 جلد اول و در سال 1329 جلد دوم کتاب «جنگل‌شناسی» را منتشر کرد که با نشر این کتاب، اساس اطلاعات علمی جنگل‌بانان کشور پی‌ریزی شد. مسئولیت‌های ساعی باعث شده بود او مدام برای تحقیق و پژوهش در سفر باشد و در یکی از همین سفرها نیز از دنیا رفت.

درگذشت او در چهارم دی ماه 1331 هنگام بازگشت از شیراز به تهران و بر اثر سانحه سقوط هواپیما اتفاق افتاد؛ گویی خود می‌دانست به دلیل سفرهای پی‌درپی عمری کوتاه دارد و در 42 سالگی وصیت کرده بود تا او را در دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران به خاک بسپارند.