تن به تنِ پوشاک ایرانی

از اتفاق اگر مسیرتان به این تولیدی‌ها خورد می‌توانید بخوبی طرح و نقش نشانه‌های خارجی را در لباس‌هایی ببینید که به دست تولید کنندگان ایرانی دوخته و آماده می‌شود، ولی برچسب برند خارجی می‌خورد! چرایش در ذائقه‌ای است که به اشتباه در ذهن مخاطب ایرانی ثبت شده است، اما واقعا این همه ماجرا نیست.

به گفته رئیس یکی از انجمن‌های تخصصی لباس در ایران، بسیاری از تولیدکنندگان ایرانی در سفرهای خود به ترکیه یا چین صرفا برای کپی طرح‌های نمونه‌های موفق می‌روند. حال شما حساب کنید که این همه طراح ایرانی غیر از مزون‌ها با هزینه‌های سنگین تک‌دوزی چه جریانی می‌توانند در حوزه مد و لباس ایجاد کنند؟

دشت دوم / هفت تیر

میدان هفت تیر از سر مفتح تا بعد از کریمخان سراسر مانتوفروشی‌های بزرگی است که روزانه میزبان تعداد زیادی از بانوان تهرانی است. اما مساله این است که متاسفانه وقتی با یکی از فروشندگان این مغازه‌ها که همکلام می‌شویم، متوجه می‌شویم که اغلب آثار ارائه شده در رقابت با نمونه خارجی بسیار گران‌تر به مشتری ارائه می‌شود و صرف با جنس قاچاق خارجی است که چرخ این مانتوفروش‌ها می‌چرخد.

بگذارید جور دیگری به داستان نگاه کنیم، در یک تولیدی لباس ایرانی که بتواند پاسخگوی بازار باشد حداقل 100 نفر در بخش‌های مختلف مشغول به کارند. ماده اولیه از کشورهایی چون ترکیه، چین و کشورهای آسیای میانه با هزینه سنگین وارد کشور می‌شود و البته نساجی ایرانی با آن همه عوارض و مالیات، نیمه تعطیل است. تولیدکننده علاوه بر دستمزدهای نیروهای انسانی خود باید هزینه‌هایی چون مالیات، عوارض، انرژی، وارد کردن ماشین آلات به شکل سالانه و به روز را متحمل شود، متریال گرانقیمت را پرداخت کند. طبیعی است که جنس بی‌کیفیت خارجی که قاچاق وارد کشور شده، با قیمتی بمراتب پایین‌تر مخاطب متوسط‌نشین را هدف می‌گیرد و می‌تواند بازار را از دست تولیدکننده ایرانی خارج کند.

دشت سوم / از بهارستان تا دستگاه‌های متولی مد و لباس

متولی مد و لباس در کشور کارگروهی است که در راس آن وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرار دارد. حمید قبادی به‌عنوان دبیر این کارگروه چندی پیش درباره بازار فعالیت محصولات پوششی ایرانی و خارجی گفت که به زودی برندهای خارجی در ایران ساماندهی می‌شوند.

او گفته بود وقتی نمایندگی‌های درجه دوم و سوم و بدون کیفیت و استاندارد و بدون حتی اجازه رسمی از کشور مبدا می‌توانند به‌راحتی در ایران فعالیت کنند، طبیعی است که اقتصاد کشور وارد مسیر پر آسیبی می‌شود که تبعات بسیار جدی بر زندگی مردم دارد.

در چنین بازاری طبیعی است که دست بالا را برند مشابه خارجی دارد و امکان رقابت را از برند داخلی می‌گیرد به هر حال راه‌حل قطعا سیاست درهای بسته نیست و باید زمینه حمایت‌های تولیدکنندگان داخلی را افزایش داد.

دشت آخر / چهارراه ولیعصر

در خیابان صبای جنوبی حوالی چهارراه ولیعصر، برخی تولیدکنندگان لباس ایرانی هستند که شبانه‌روز در حال تولید هستند ولی شاید اگر مشتریان سازمانی سفارش‌های خود را تعطیل کنند، چه چیزی از بازار لباس برای ایرانی‌های تولیدکننده لباس باقی می‌ماند.

شاهرخ جعفری، مدیر و موسس برند ایرانی «سله‌بن» در این باره می‌گوید: یکی از مشکلات صنعت پوشاک در ایران این است که وقتی نامی روی محصول خود می‌زنید و می‌خواهید آن را معرفی کنید با چند مشکل مواجه می‌شوید؛ اول این‌که نمی‌توانید فروشگاه مناسب برای عرضه آن پیدا کنید چون هزینه‌ها برای اجاره یا خرید محل بسیار گران است. نکته دوم این‌که نمی‌توانید تبلیغ خوبی انجام دهید و محصول خود را نمایش دهید. درمجموع هزینه‌های برند شدن در ایران بسیار بالاست.

در نهایت باید دانست تولیدکننده ایرانی با وجود تحمل هزینه‌های نامنصفانه‌ای که دارد لباسی با کیفیتی برابر با مشابه خارجی ارائه می‌کند، اما مخاطب در عین بدسلیقگی نمونه خارجی را ترجیح می‌دهد که بر اساس برخی اصطلاحات رایج در ادبیات بازار سوخته محسوب می‌شود.

اما از همه اینها واجب‌تر این نکته پایانی صحبت‌های جعفری است، او می‌گوید بیخ گوش ما در کشور ترکیه مردم حساسیت خاصی روی لباس‌های ساخت خودشان دارند، دورتر از آن چینی‌ها را ببینید، چگونه از کتاتی معروف چینی به تولید انبوه برندهای مشهور جهان رسیدند، این که مسئولان و مدیران حمایت کنند و راه پرسنگلاخ تولید را هموار کنند یک مساله است و این که فرهنگ عمومی ما به سمت پوشاک ایرانی و اعتماد به آن حرکت کند، نکته‌ای مهم‌تر است، در این مسیر و رسیدن به این هدف قطعا اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی بخصوص توسط رسانه‌ها و خود مردم در فضای مجازی تاثیرگذار است.

سهاب محبعلی