کریس، کمی آنسوتر

از زمین تمرین تیم محلی آندورینا تا اولدترافورد و سانتیاگو برنابئو، مسیری طولانی باید رفت؛ مسیری بسیار طولانی‌تر و سخت‌تر از هزاران کیلومتر راه، اما کریس رونالدو با آن جنگندگی بچگانه و معصوم، این راه را طی کرد تا به چهارمین توپ طلای خود برسد.

داستان توپ طلای امسال، کمی ‌متفاوت‌تر از سال‌های گذشته است. شاید امسال CR7 کمی خوش‌شانس‌تر از رقیب همیشگی بود. همان روزهایی که مسی، توپ طلا و تمام آرزوهای کسب موفقیت با آلبی‌سلسته را به تکی که هیگواین بیرون زد، پنالتی که گل نشد، گل نزدن‌ها و مصدومیت‌های اگوئرو و دی ماریا و تمام تنهایی اش در تیم ملی می‌باخت، رونالدو می‌دانست، چهارمین توپ طلایش را مدیون تیمی است که تا آخرین لحظات به خاطر کاپیتانش جنگید.

رقابت رونالدو و مسی، در تمام روزهای هر فصل فوتبال ادامه دارد اما با همه موفقیت‌های باشگاهی این دو، بازی‌های ملی، نقش پررنگ‌تر و تعیین‌کننده‌تری در مشخص شدن نتیجه نهایی بهترین فوتبال جهان پیدا کرده است. امسال هم رونالدو در شبی فراموش نشدنی نه تنها برای خود او بلکه برای فوتبال، گوی سبقت را از رقیب دیرینه ربود و جام قهرمانی در یورو را بالای سر برد.

رویا روستایی

جام‌جم