اتحاد، این واژه غریب

این‌که چرا ما نمی‌توانیم مانند همه کشورهای دنیا برای رسیدن به یک هدف واحد یکپارچه شویم و همیشه تضادها و اختلاف‌هایی آشکار داریم به ژن ما برمی‌گردد. هر کسی سرمربی باشد، فرقی ندارد. ما چشم دیدن همدیگر را نداریم.

نمی‌خواهیم موفقیت آن یکی را ببینیم. وقتی کسی بیشتر از کوپنش بزرگ می‌شود، می‌خواهیم او را با سر به زمین بکوبیم. این‌که طرف خارجی و اجنبی باشد یا داخلی و خودی، کلا بهانه است. وگرنه آنها که شعار مبارزه با اجنبی‌پرستی می‌دهند، خودشان شده‌اند عاشق و رفیق و طرفدار پروپاقرص مربیان اجنبی لیگ! کاش فقط یک بار برای رسیدن به یک هدف ملی، خودمان را نبینیم و پا روی خودمان بگذاریم. کاش کنار هم قرار بگیریم و بدانیم اگر تیم ملی به جام‌جهانی برسد، موفقیت قبل از هر چیز برای فوتبال ملی است.

2ـ علیرضا منصوریان، سیدمهدی رحمتی و خسرو حیدری سرمربی و بازیکنان استقلال دیروز قبل از آن‌که به نکا بروند تا در کنار امید ابراهیمی باشند، سر مزار هادی نوروزی رفتند. در روزهایی که کینه، سنگ ، فحاشی و انتقام، به حرف اول فوتبال ما تبدیل شده، این کار به دل خیلی از اهالی فوتبال نشست. کاش احترام در عین رقابت را یاد بگیریم.

رضا پورعالی

ورزش