دل نبستی و رفتی

رضای عزیز با آن‌که عکست بر دیوار تحریریه و فنی چسبیده، اما هنوز کسی باور ندارد. آن روز آخر قبل از عمل که به دیدنت آمدیم، روی تخت نشسته بودی و در برابر نگرانی ما، با خنده گفتی: «چیزی نیست زود مرخص می‌شوم». اما درمیان ناباوری به کما رفتی و دلت آنقدر شکسته بود که کما را تاب نیاوردی. رضای عزیزم، خدا را حالا نزدیک‌تر می‌بینی. حالا دیگر فقط احساس نیست، خدا را لمس می‌کنی.

رفیق خوبم، دوست دانشمندم! آخرین پیامت برای ما، فقط تنهایی‌مان در این دنیای نازیبا بود؛ دنیایی که می‌دانم زیاد آزارت داد؛ دنیایی که درکش نمی‌کردی. می‌دانم چرا رفتی. شاید بشود در جمله‌ای از بورخس، خلاصه‌اش کرد: «هرگز به کسی که برای احساس تو ارزش قائل نیست، دل نبند». اصلا به درد این دنیا نمی‌خوردی. وجودت آزاری برای کسی نداشت. با هر خبرنگاری در دنیای کوچک رسانه‌ای ایران صحبت کنی همین را می‌گوید. آنقدر مهربان بودی که نمی‌شود غیر از خوبی گفت، هرچند همین دل مهربان هم آفتی بود برایت. می‌دانم رها شدن از دنیای مادی چقدر برایت شیرین بود، اما نگران رهای عزیزت هستیم. آن بالا در کنار خدایی که دوستش داشتی، برای «رها»ی نازنین دعا کن و برای ما.

علی جوادی

دبیر ورزش