شبکه امید و امید به شبکه

همیشه سهم نوجوانان از برنامه‌های کودک و نوجوان کم بود و آنها مجبور بودند همان برنامه‌های کودک را نگاه کنند یا آن را رها کرده و به دنبال کار خود بروند.

نه در تلویزیون که در سینما نیز کمتر به نوجوان و نوجوانی توجه شده در حالی که این دوره هم مسائل رفتاری و اخلاقی- تربیتی زیادی دارد و هم از حیث دراماتیک واجد ظرفیت‌های بالایی است. شاید تنها نمونه موفق که مجموعه نمایشی نوجوانانه در تلویزیون قصه‌های مجید باشد که به یک نوستالژی تلویزیونی برای نوجوانان دهه 50 و 60 بدل شده است. اینک اما نوجوانان دهه 70 و 80 صاحب شبکه‌ای مستقل شدند که دیگر نیازی نیست به پای برنامه‌های کودک در زمانی محدود بنشینند.

باید راه‌اندازی شبکه امید را به فال نیک گرفت، اما این تمام قصه نیست و نمی‌توان تنها به تاسیس این شبکه دل خوش کرد.

بیش از شبکه شاید تولید برنامه‌های نوجوان محور که نیازهایشان نه کودکانه است نه بزرگسالانه، مضمون و مفاهیم و محتوایی است که قرار است آنتن این شبکه را پر کند. قطعا نوجوانان به برنامه‌هایی بیشتر ازکارتون‌های مرسوم نیاز دارند و باید یک بسته و مجموعه رسانه‌ای – بصری برای آنها در نظر گرفت که بتواند به ابعاد و جوانب نیازهای این دوره توجه کرد و به آنها در عبور با سلامت از نوجوانی که یکی از بحران‌زا‌ترین دوران رشد انسان است کمک کند.

راه‌اندازی شبکه‌ای برای نوجوانان شاید کمترین حسنش این باشد که بتواند یک نوع ذائقه‌سازی هدفمند انجام دهد . اگر برنامه‌سازی اصولی و درستی انجام گیرد و آثار درخوری برای این گروه سنی تولید شود می‌توان امیدوار بود که در آینده ذائقه‌سازی شبکه‌هایی مثل امید بتواند سطح سلیقه آنها را تغییر دهد در جایی که انبوه تولیدات مختلف تلویزیونی و غیرتلویزیونی ذائقه مخاطب را هدف قرار داده است البته که یک شبکه ایرانی با محوریت نوجوان ایرانی باید بتواند بخشی از بار مشکلاتی که به این گروه سنی مربوط است، را بردارد.

اما همه چیز به این مهم بستگی دارد که تولید برنامه‌های این شبکه با نیازهای این قشر از جامعه ما چه نسبتی برقرار می‌کنند و استقبال مخاطبان نوجوان از این شبکه چگونه خواهد بود. طبیعی است که هرچه سازندگان برنامه‌های این شبکه بتوانند به نیازهای روز نوجوانان بپردازند، می‌توانند درجذب مخاطب هم موفق عمل کنند.

اکنون با تاسیس این شبکه باید از همه نیروهای متخصص که با نوجوانان و نوجوانی سر و کار دارند استفاده شود تا بتوان در درجه اول نیازسنجی کرد و در مرحله بعد بر اساس این نیازها به تولید برنامه‌های که بتواند به این نیازها پاسخ صحیح و اغنایی بدهد اندیشید. شبکه امید باید بذر امید و رشد و تعالی را در مخاطبان نوجوانش بیفشاند و به معنای واقعی شبکه امید باشد.

سید رضا صائمی