در طنز هم جدی بازی می‌کنم

آخرین اثری که غفارمنش برای یکی از مراکز بازی کرده، «بوی تاک» نام دارد که در صدا و سیمای مرکز همدان به کارگردانی سعید پورشعبانی تولید شده و از شبکه تهران پخش می‌شد.

درباره این سریال و تجربه همکاری با گروه‌های شهرستانی با غفارمنش گفت‌وگویی داشته‌ایم که می‌خوانید.

کارگردان و گروه تولید سریال «بوی تاک» را می‌شناختید که در این سریال بازی کردید؟

نه، من سعید پورشعبانی، نویسنده و کارگردان سریال را نمی‌شناختم، اما مصطفی تقی‌زاده، مدیر برنامه‌ریزی سریال از دوستانم است. او فیلمنامه را به من داد و خواست آن را بخوانم و گفت کار خوبی است، حتما خوشت می‌آید. فیلمنامه را خواندم و فهمیدم واقعا خیلی خوب نوشته شده است و وقتی درباره شیوه پرداخت دستمزد سوال کردم و خیالم راحت شد، بازی در سریال بوی تاک را قبول کردم.

نگران شیوه اجرا و کارگردانی نبودید؟

از آنجا که کارگردان این فیلمنامه همان نویسنده‌اش بود، مطمئن بودم کسی که به این خوبی می‌نویسد، نمی‌تواند کارگردان بدی باشد. به یک اطمینان نسبی رسیده بودم، چون در این فیلمنامه از کلیشه‌هایی که در برخی آثار شهرستانی می‌بینیم، خبری نبود و شیوه دیالوگ‌نویسی و دکوپاژ نشان می‌داد کارگردان سریال کارش را بلد است. البته با کمی، اما و اگر کار را قبول کردم، ولی وقتی رفتم سرصحنه، دیدم کارگردان، یک درام نویس تحصیلکرده‌ است. تحلیل و نگاه دارد، کارش را بلد است و اصلا جای نگرانی نیست.

چه چیزی درباره نقش ناصر برایتان جذابیت داشت؟

وقتی با آقای پورشعبانی صحبت می‌کردیم، تاکید داشت آدم‌های این سریال، به دو دسته آدم خوب‌ها و آدم‌بدها تقسیم نمی‌شدند، همه شخصیت‌ها ازجمله ناصر چند وجهی هستند و خوبی‌ها و بدی‌های خودشان را دارند. شخصیت ناصر هم همین طور است. او هم خوبی‌ها و بدی‌هایی دارد، اما بیشتر از هرچیز این مساله برای من جالب بود که سعید پورشعبانی مرا به خاطر نقش‌های جدی‌ام انتخاب کرده بود. سریال بوی تاک را تقریبا بعد از «دردسرهای عظیم 1» به من پیشنهاد کردند و پورشعبانی بر این عقیده بود که من باید سریال جدی بازی کنم. چند کار جدی از من دیده بود و عقیده داشت باید در آثار جدی بازی کنم. اعتمادش را دوست داشتم و رفتم نشان بدهم که می‌توانم کار جدی بازی کنم و تماشاگر مرا می‌پذیرد و باور می‌کند.

البته شما در سریال‌های طنز هم جدی هستید!

بله. اصولا طنز من جدی است و تیپ‌سازی نمی‌کنم. معتقدم برای خنداندن مخاطب نیازی نیست کار ویژه‌ای انجام بدهیم. باید کار خودمان را بکنیم و اجازه بدهیم موقعیت‌ها، مخاطب را بخنداند.

با این که کارتان را با طنز در تلویزیون شروع کرده‌اید، اما به نظر می‌رسد بازی در نقش‌های جدی را بیشتر دوست دارید.

بله، همین طور است. من در تئاتر هم همیشه نقش‌های جدی بازی کرده‌ام. این اواخر یک تئاتر تخت حوضی کارگردانی کردم، اما بیشتر کارهایم در تئاتر جدی بوده است. در ضمن اصلا نمی‌خواهم برای خودم ژانر تعیین کنم. برخی بازیگران فقط در آثار جدی بازی می‌کنند، برخی دیگر فقط طنز بازی می‌کنند و کارشان هم خیلی خوب است، بعضی دیگر دو وجهی هستند و من ترجیح می‌‌دهم از این دسته باشم.

چرا در سریال بوی تاک لهجه ندارید؟

من قبلا با لهجه اصفهانی بازی کرده‌ام، همین طور لهجه جنوبی و آذری، اما در سریال بوی تاک قرار بر این شد بدون لهجه بازی کنیم و خیلی ساده پیش برویم. لهجه همدانی خیلی سخت نیست. شبیه فارسی اصیل و مکتوب است، اما محمود جعفری پیشنهاد کرد خیلی راحت برخورد کنیم و بدون لهجه بازی کنیم و کارگردان هم قبول کرد، چراکه میان همدانی‌ها کسانی هستند که بدون لهجه حرف می‌زنند. تقریبا بخشی از همدانی‌ها و معمولا آدم‌های مسن، کم و بیش با لهجه غلیظ حرف می‌زنند. نمی‌خواستیم مخاطب درگیر این مسائل شود، چون قرار است او فقط قصه را دنبال کند.

با بازیگران بومی راحت بودید؟

بله خیلی خوب بودند، هم به لحاظ اخلاقی و هم حرفه‌ای. خوش‌مشرب، مهربان، مهمان‌نواز بودند و خیلی خوب و روان هم بازی می‌کردند تا آنجا که گاهی من در گوش کارگردان می‌گفتم چقدر فلان بازیگر شما خوب است.

در سریال‌هایی که برای مراکز استان‌ها بازی کرده‌اید، مواردی بوده که از کیفیت لازم برخوردار نباشد؟

بله. این اتفاق افتاده و حتی سریالی بوده که من از همان زمان فیلمبرداری می‌دانستم هرگز پخش نخواهد شد، چون کارگردان از بازیگران بازی‌های کلیشه‌ای می‌خواست و خط فرضی را در دکوپاژ رعایت نمی‌کرد. من همان موقع به محمدرضا هدایتی، علی صادقی، علی کاظمی، ساعد هدایتی، بهزاد رحیم‌خانی، علی رئیسی و وحید شیخ‌زاده که همراه من جزو بازیگران سریال بودند، گفتم این سریال هرگز پخش نمی‌شود و شکر خدا پخش هم نشد.

فکر می‌کنید شرایطی فراهم است که گرو‌ه‌های شهرستانی رشد کنند و بتوانند آثاری باکیفیت ملی ارائه کنند؟

بستگی به مدیران دارد و این که به جوانان اعتماد کنند؛ مثلا سعید پورشعبانی، هم جوان است و هم شهرستانی، اما کاملا توانایی دارد یک سریال 26 قسمتی در تهران برای پخش در یکی از شبکه‌های سراسری بسازد.

این امکان فراهم است که به مرور فاصله میان گروه‌های تهرانی و شهرستانی کم شود، اما متاسفانه هنوز بسیاری از استعدادها در شهرستان‌ها بیات می‌شوند و خاک می‌خورند. مراکز استان‌ها باید روی این نیروهای جوان سرمایه‌گذاری کنند تا زمینه برای رشد آنها فراهم شود.

شنیده‌ام در بلوچستان یک کارگردان و یک بازیگر خیلی قدر وجود دارد. در استان گیلان هم استعدادهای خوبی داریم. میان اصفهانی‌ها هم افراد مستعد بخصوص در زمینه طنز کم نیست. اصلا خیلی از هنرمندان خوب ملی، اصلیت شهرستانی دارند. پرویز پرستویی اهل همدان است، شیوا بلوریان همین‌طور. سعید آقاخانی اهل بیجار، رضا عطاران بچه مشهد و مهران مدیری اراکی است.

آدم‌های سریال «بوی تاک» به دو دسته آدم خوب‌ها و آدم‌بدها تقسیم نمی‌شوند؛ همه شخصیت‌ها از جمله ناصر چند وجهی هستند و خوبی‌ها و بدی‌های خودشان را دارند

من قبلا با لهجه اصفهانی بازی کرده‌ام، همین طور لهجه جنوبی و آذری، اما در سریال «بوی تاک» قرار بر این شد بدون لهجه بازی کنیم و خیلی ساده پیش برویم

بازیگران «بوی تاک» خوش‌مشرب، مهربان، مهمان‌نواز بودند و خیلی خوب و روان بازی می کردند تا آنجا که گاهی من در گوش کارگردان می‌گفتم چقدر فلان بازیگر شما خوب است

سعید پورشعبانی، هم جوان است و هم شهرستانی، اما کاملا توانایی دارد یک سریال 26 قسمتی در تهران برای پخش در یکی از شبکه‌های سراسری بسازد

این امکان فراهم است که به مرور فاصله بین گروه‌های تهرانی و شهرستانی کم شود. متاسفانه هنوز بسیاری از استعدادها در شهرستان‌ها بیات می‌شوند و خاک می‌خورند. مراکز استان‌ها باید روی این نیروهای جوان سرمایه‌گذاری کنند تا زمینه برای رشد آنها فراهم شود

آذر مهاجر

رادیو و تلویزیون