کودک و عشق به امام حسیـن (ع)

در این ایام حیف است که بچه‌ها را شریک نکنیم. هر خانواده‌ای می‌تواند به تناسب سن فرزند خود به دنبال آموزش دینی او باشد و برای آموزش هر آموزه دینی، اگر در کنار عشق و محبت، شناخت هم باشد، می‌توانیم به ماندگاری تربیت‌مان امیدوار باشیم. پس کاری کنیم فرزندمان در کنار گریه و سیاهی، شور و شکوه را هم درک کند. به این ترتیب اگر بدانیم چگونه عمل کنیم تا در فرزندمان بذر عشق و محبتی که به‌صورت فطری وجود دارد، درست آبیاری شود، خیلی مهم است.

راهکارهای ساده اما مهم و کاربردی درباره «چگونه کودکان را با عشق و محبت امام حسین(ع) آشنا کنیم؟» وجود دارد که در این نوشتار آنها را با هم مرور می‌کنیم.

عزاداری در خانه

عزاداری برای اباعبدالله حسین(ع) نباید محدود به مسجد، هیات و خیابان‌ها شود، بلکه باید تا حد ممکن و به اندازه مصلحت به خانه‌هایمان هم رنگ و بوی عزای حسینی بدهیم. در واقع حال و هوای خانه‌هایمان باید این روزها تغییر کند، زیرا بچه‌ها از ظاهر ما نیز باید متوجه شوند که این روزها با بقیه ایام سال فرق می‌کند. بنابراین با عزاداری برای امام حسین(ع) در خانه‌هایمان نیروی عشق، ایمان و حساسیت در برابر بدی‌ها را در درون بچه‌هایمان تقویت می‌کنیم.

از بچه‌ها کمک بگیریم و در نمای خانه و دَر ورودی به سمت کوچه تغییر محرمی ایجاد کنیم. مثلا، به جای این که از چهار پایه برای نصب پرچم و... استفاده کنیم بچه‌ها می‌توانند روی دوش ما بروند و پرچم نصب کنند.

از تعریف کردن وقایع کربلا پرهیز نداشته باشیم، اما از شوکه کردن کودکان با بیان چیزهایی که موجب وحشت آنها می‌شود، بپرهیزیم. سعی کنیم کلی‌تر و کودکانه‌تر بیان کنیم.

کتاب‌های داستان درباره عاشورا نیز می‌تواند مفاهیم محرم و حماسه عاشورا را برای بچه‌ها به صورت ساده و قابل درک بیان کند.

در خانه قانون جدید وضع کنید، مثلا استفاده از موسیقی شاد تا پایان سوگواری‌ها ممنوع است. این قانون را می‌توانید روی یک کاغذ بنویسید و در خانه جایی که قابل دیدن باشد، نصب کنید، اما دنبال تذکر دادن و تنبیه کردن برای اجرا نکردن نباشید. اگر خوب رفتار کنید، شاید امسال قانون شما رعایت نشود، اما در سال‌های بعد به انجام می‌رسد.

می‌توانیم به فرزندمان مسئولیت بدهیم تا به سلیقه خودش از سی‌دی‌ها و نوحه‌های عاشورایی بخش‌هایی را انتخاب کند تا دیگر افراد خانواده در منزل یا ماشین گوش کنند.

می‌توانیم با یک نذری کوچک پذیرایی از سوگواران را به او بیاموزیم، کمک‌های خیریه‌مان به مساجد و هیات‌ها را بدهیم کودکان اهدا کنند، زیرا زمینه خوبی برای ابراز وجود بچه‌ها فراهم می‌کنیم و به اعتماد به نفس و هویت‌یابی آنها کمک می‌کند.

الگوی رفتاری خوبی باشیم

یادمان باشد بچه‌ها یک دوربین همیشه روشن در خانه ما هستند. آنها حافظه خوبی دارند و ما به‌عنوان والدین آنها بهترین الگوی رفتاری‌شان در سبک زندگی هستیم، وقتی کودکی می‌بیند والدینش برای اهل بیت(ع) سیاه می‌پوشند و به هیات می‌روند، اما در زندگی روزمره‌شان، سخنان و نحوه زندگی این بزرگواران هیچ تاثیری ندارد، او هم در بهترین حالت مثل والدین خود رفتار می‌کند؛ اما اگر بر عکس آن را ببیند و در طول زندگی متوجه شود که پدر و مادرش زندگی آن عزیزان را الگو قرار می‌دهند و کلام آنان را می‌خوانند و سعی می‌کنند به آن عمل کنند، آن وقت کودک هم سعی می‌کند چنین باشد. بنابراین سعی کنیم الگوی رفتاری خوبی برای دلبندان خود باشیم.

به این ترتیب فرزندی می‌تواند عاشورایی باشد که از همان ابتدا با زبان کودکانه و در حد فهم خود با فلسفه و درس‌های عاشورا آشنا شود. محبت اگر برپایه شناخت نباشد، عمق چندانی نمی‌گیرد و نمی‌تواند تاثیر خود را تا کل زندگی فرد گسترش دهد. البته زبان انتقال مفاهیم باید بسیار کودکانه و در قالب داستان باشد. در کودکی بیشتر پایه ارتباط فرد با اهل بیت(ع) بر مبنای محبت است، نه مفاهیم انتزاعی و حتی عمیق دینی، هر چه به سمت نوجوانی گام برمی‌دارند، اما باید این مفاهیم ارزشمند را عمیق‌تر برای فرزندمان بازگو کنیم.

نسرین علی محمدی