فوتسال دراوج

فقط کافی است چند روز به عقب برگردیم. به روز نخست جام‌جهانی فوتسال و آن شکست 5 بر یک مقابل اسپانیا. آن شروع بد، در کنار تدارک نه‌چندان خوب تیم ملی فوتسال در ماه‌های منتهی به جام‌جهانی، امیدها را نسبت به آینده این تیم کمرنگ کرد. با این حال در تیم بی ادعای امیرحسین ناظم الشریعه ناامیدی معنایی نداشت، حتی در لحظاتی که مقابل برزیل با نتیجه 3 بر یک عقب بودیم. عبور از برزیل آغاز ماموریت غیرممکن تیم ملی فوتسال بود. همان بازی 3 بر یک باخته را در ضربات پنالتی بردیم تا به 25 سال ناکامی فوتسال ایران مقابل قدرت اول دنیا پایان دهیم. تیم یکدستی که بعد از بازی با برزیل جاه‌‌طلبی را هم چاشنی کار خود کرده بود برای صعود به نیمه نهایی، پاراگوئه را خیلی شیک از پیش رو برداشت. گلی که در 12 ثانیه پایانی بازی وارد دروازه پاراگوئه شد فقط یک معنا داشت؛ این که تیم ملی فوتسال نمی‌خواهد فرصت تاریخ‌ساز شدن را از دست بدهد.

همه این افتخارآفرینی‌ها به یک حلقه شادی نیاز داشت؛ حلقه‌ای که نهایتا در پایان بازی با پرتغال شکل گرفت. سالنی بازهای کشورمان که در بازی نیمه نهایی مقابل روسیه بدشانس بودند، در مقابل پرتغال از جان مایه گذاشتند تا به اولین مدال تاریخ فوتسال ایران دست پیدا کنند.

این پیروزی ارزشمند در شرایطی به دست آمد که پرتغال در آغاز نیمه دوم با دو گل از ما پیش افتاده بود، اما دو گل از افشین کاظمی و مهدی جاوید کار را به ضربات پنالتی کشاند تا این بار با پنالتی سرنوشت‌ساز جاوید در ضربه ششم، تیم ملی فوتسال کسب تاریخی‌ترین جایگاه خود را در جام جهانی جشن بگیرد.