در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
سفره های نفتی
یک خوبی نشست مطبوعاتی با مسوولان این است که واقعا به دل می نشیند و اصلا برای همین هم شاید به آن «نشست» می گویند. شاید هم دلیل دیگرش این باشد که هر خبرنگاری بعد از آن که سوالش را مطرح می کند ، می رود مثل بچه آدم سر جایش می نشیند کانهو اصلا از جایش بلند نشده است.
جناب آقای غلامحسین الهام هم که اخیرا همزمان با برگزاری صدوپنجاه ویکمین نشست هفته کانون ادبیات ایران با عنوان «الهام و تجربه داستان نویسی» در جمع خبرنگاران حاضر در ساختمان معاونت اجرایی نهاد ریاست جمهوری که به قصد نشست و مصاحبه آمده بودند ، وقتی که مجددا صحبت از آوردن نفت بر سر سفره های مردم شد ، با زبان طنز (یعنی زبان رایج ما) و به شوخی گفت : «دولت قرار نیست که نفت را سر سفره های مردم بیاورد. چون بوی بدی می دهد و در ضمن بیشتر مناطق گازکشی شده و امکان انفجار وجود دارد!»سوال از خبرنگاران : حالا خوب شد؛... هی گفتیم اینقدر درباره چیزی که رئیس جمهور می گوید نگفته است ، سوال نکنید. خوردی؛ بخور!...
بیت مجعول :
چون که با بعضی سروکارت فتاد
پس زبان طنز می باید گشاد!
دعای آخر سفره : معمولا در عرف ما رسم است وقتی که می خواهند سفره را جمع کنند ، قبلش یک نفر یک دعایی هم می خواند و بقیه که دور سفره حاضرند ، یک آمین بلندی می گویند. فلذا دعایش از ما و آمین بلندش از شما. خدایا ، این سفره های ما را پر از نفت کردی سود اقتصادی آن را هم متوجه ما بفرما!
به نقل از حافظ :
یک دعایی بشنو ، آمینی بگو!
رضا رفیع
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
