داستان عروسک ها

مجموعه بهادر براساس طرحی از عبدالله علیمراد برای گروه سنی کودک و نوجوان تهیه شده است.

داستان این مجموعه درباره چند موش است که در زیرزمین یک مغازه قدیمی زندگی می‌کنند. میرزا، صاحب مغازه همیشه از دست موش‌ها عصبانی است. موش‌ها تمام غذای خود را از مغازه او به دست می‌آورند. بنابراین او همیشه به دنبال راهی است تا موش‌ها را از بین ببرد. میرزا فروشنده خسیس و کم‌فروشی است و موش‌ها اغلب سعی می‌کنند تا دست او را برای مشتریان رو کنند. در این میان بچه موش زرنگ و باهوشی به نام بهادر با همفکری پدربزرگش و همکاری سایر موش‌‌ها باعث پیروزی موش‌ها بر میرزا می‌شود.

بهادر ایده و طرح خوب و قابل قبولی دارد. روند تبدیل ایده به فیلمنامه تا حدودی موفق بوده است؛ اما ضعف‌های مشخصی در فیلمنامه دیده می‌شود. به عنوان مهم‌ترین ضعف می‌توان به ریتم فیلمنامه اشاره کرد که بسیار کند است. بنابراین کشش زمان 10 دقیقه را ندارد و نمی‌تواند مخاطب امروزی را جذب کند. انتظار می‌رود که در مدت 10 دقیقه جزئیات بیشتر و ماجراهای فرعی جذاب‌تری همراه با طنز حرکتی لازم، در فیلمنامه گنجانده شود و البته این ضعف فیلمنامه بی‌ارتباط با تولید نیست و قطعا موجب می‌شود که هزینه‌های تولید بالاتر رود و به نظر می‌رسد با سقف هزینه‌ای ـ که تهیه‌کننده برای آثاری از این دست می‌کند ـ محدودیت‌هایی را برای تمامی عوامل تولید ایجاد می‌کند.

بهادر از نظر تکنیکی متناسب با شرایط فعلی در انیمیشن ایران است. به عبارتی همین تیم می‌تواند با روش خمیری و ترفندهایی ـ که در این تکنیک وجود دارد ـ پرداخت بهتر و با جزئیات بیشتری به کار بندد؛ اما بنابر دلایلی توانایی خود را محدود به شرایط کرده است. در وضعیت کنونی باید اذعان کرد که با وجود طراحی‌های خوب و انیمیت قابل قبول، اثر نهایی کند است و به جزئیات به اندازه کافی پرداخته نشده است.

در هر حال توصیه می‌شود که هزینه‌های تولید ثابت بماند، ولی به جای یک اثر 10 دقیقه‌ای کند، به تولید یک اثر 5 دقیقه‌ای با ریتم و جزئیات مناسب بپردازیم. سابقه کار و تجربه خرمیان در تولیداتی که انجام داده و با اشاره به برخی آثار وی مثل کیمیاگر، براحتی می‌توان به نتیجه رسید که محدودیت‌هایی وجود دارد که وی و تیمش نمی‌توانند به سقف کیفیت مورد نظر خود برسند.

در وضعیت فعلی که برای انیمیشن، رقبای جدی جهانی وجود دارد و این آثار از تلویزیون ایران هم پخش می‌شود، بایستی به انتظارات مخاطب توجه شود و مقایسه این آثار با تکنیک مشابه در مواردی مثل والاس و گرومیت و بره ناقلا و... می‌تواند بهادر را کاری با موفقیت پایین نزد مخاطب جلوه دهد.