قبل از «اروند» قرار بود با آقای آذربایجانی یک فیلم دیگری کار کنیم که بنا به دلایلی این اتفاق رخ نداد، ولی زمانی که فیلمنامه اروند را خواندم برایم بسیار جذاب بود.
این را هم باید بگویم که معمولا فیلمنامههایی که به دستم میرسد در یک ساعت میخوانم، اما برای خواندن فیلمنامه «اروند» چهار ساعت زمان صرف کردم، زیرا بین سکانسها حالم بد میشد و گریه میکردم. از نظر من اروند فیلمنامه درجه یکی دارد و در کنار آن داستان این واقعه نیز بسیار اهمیت دارد. میتوانم بگویم هر بازیگر دیگری هم به جای من بود هیچ دلیلی نداشت که این نقش را نپذیرد و در این فیلم بازی نکند.
احمدرضا درویش: باید به تمام لایههای جنگ توجه کنیم
رسانه سینما رسانهای قوی است، اما فراگیری آن در افکار عمومی در چه حدی است. صدای سینمای ایران شنیده نمیشود. ما سهمی از کرسیهای جهانی نداریم. در دیپلماسی فرهنگی بینالمللی خود تنها به حضور در جشنوارهها بسنده کردهایم که در همه دورانها وجود داشته است. اینکه در جشنوارهها حضور داشته باشیم مفید است، اما باید دید چقدر تاثیرگذاریم و چقدر داد و ستد در بازارهای جهانی داریم. من به شما میگویم متاسفانه یکسویه بوده، درست است که در جشنوارههای مختلف سینمای ایران حضور دارد و تقاضای جشنوارهها را فیلمسازان برآورده میکنند و بالاخره مورد توجه قرار میگیرند.
سهم سینمای ایران در صندلیهای سینمای جهان و رسانههای غربی چیست؟ سینمای ایران در بازارهای جهانی آنگونه که شایسته است نتوانسته سهمی برای خود فراهم کند و دادوستدی داشته باشد. سینمایی دربرگیرنده و ماندگار خواهد بود که به تمام لایههایی که جنگ در آن تاثیر داشته توجه کند.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم