1 ـ در جلسات اول خواستگاری میتوانید مسائلی را مطرح کنید که دیگران اطلاع و آگاهی دارند، ولی خواستگار شما از آن بیاطلاع است. برای مثال در محل و فامیل همه میدانند شما با یک ازدواج غیرموفق روبهرو بودهاید. بهتر است این نکته را قبل از قرار خواستگاری به اطلاع فرد مورد نظر برسانید که اگر با شنیدن آن نظرش تغییر میکند قبل از جلسات خواستگاری و ایجاد زحمت و مشکلات متوجه شود.
2 ـ گاهی ازدواج تا مراحلی پیش رفته است و بعد به دلایلی انجام نشده و در شناسنامه هم ثبت نشده و عروسی هم انجام نگرفته. در این شرایط لازم نیست قبل از خواستگاری اطلاع دهید، ولی در جلسه اول خواستگاری باید برای فرد تشریح کنید. برخی اسرار را که جز خانواده شما کسی از آن اطلاع ندارد نباید در جلسات اول بیان کنید. شما میتوانید در مراحل بعد و به میزان اعتمادی که به فرد مقابل پیدا کردهاید، او را از این اسرار مطلع کنید.
3 ـ هرگز نباید از اشتباهات و لغزشهایی که در دوران مجردی انجام دادهاید و کسی هم از آن باخبر نیست و شما نیز توبه کردهاید و به یقین بعد از ازدواج هم همسرتان متوجه آن نخواهد شد، سخنی به میان بیاورید.
زیرا گناهان و خطاها امری ما بین ما و خدای ماست و هیچ کس اجازه ندارد آبروی خود را جلوی دیگران ببرد. علاوه بر این هرگز از فرد مقابل نخواهید به این گونه مسائل اشاره کند.ولی اگر مسألهای قبل از ازدواج برای شما پیش آمده و شما مرتکب جرم و خطایی شدهاید و امکان برملا شدن آن پس از ازدواج وجود دارد، باید به نحوی آن را برای فرد مقابل بیان کنید.
4 ـ گفتن تمام جزئیات (عصبانیتهای موردی، بی نظمیهای موردی، ضعف در مهارتهای زندگی و...) لازم نیست، زیرا مفسده دارد و باعث نگرانی و ایجاد تردید میشود و زمینه وسوسههای شیطانی را فراهم میآورد و ممکن است فرد مقابل این گونه برداشت کند که مشکل بسیار بزرگ بوده و فقط قسمتی از آن گفته شده است. به همین ترتیب گفتن جزئیات و مسائلی که به زندگی مشترک مربوط نمیشود لازم نیست. بنابراین پرسش درباره این که چه گناهی مرتکب شدهای؟ آیا دوست پسر یا دختر داشتهای؟ چند خواستگار برایت آمده است؟ و... لازم نیست و گاهی توهین و بیحرمتی به شمار میرود و پیامدهای منفی دارد.
5 ـ از گفتن عیبی که خواستگاریتان را به هم میزند، ابا نداشته باشید، چون در غیر این صورت خانه را در زمین سستی بنا کردهاید؛ عیبی که امکان دارد گفتن آن یک خواستگاری را به هم بزند، اما نگفتناش یک زندگی را به هم خواهد زد.
6 ـ اگر شما دارای نقص عضو یا بیماری هستید باید به طور کامل و به دور از ابهام در مورد شناخت نقص، ناتواناییهای آن و روش درمانش توضیح دهید. بهتر است در این موارد از پزشک بخواهید شرح بیماری شما را به طور دقیق و شفاف به زبان فارسی مکتوب بنویسد و آن را به فرد ارائه کنید و با معرفی پزشک خود از آنها بخواهید هر گونه سوالی که دارند از پزشک معالجتان بپرسند.
7 ـ اگر فرد مقابل شما دارای نقص عضو یا بیماری است، نباید عجولانه و ناآگاهانه تصمیم بگیرید، بلکه باید براساس میزان ظرفیت و تحمل خود یا فرد مقابل و به دور از هرگونه ترحمی تصمیم گیری کنید و هرگز به فکر تغییر اوضاع نباشید.
دکتر پروانه صفایی مقدم
روانشناس
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم