فقط فرار کنید!

نوع اول، خشونت پنهان است که بی‌سروصدا روح شنونده را آزار می‌دهد و اگر او مهارت روبه‌رو شدن با این تهاجم‌ها را نداشته باشد، برای مدتی درگیر این کلمات شده و انرژی‌اش تلف می‌شود. در زمان مواجهه با خشونت کلامی پنهان، بهترین روش این است که چند ساعتی سکوت کرده و بعد که فضا آرام‌تر شد، با گوینده صحبت کرد و در آرامش از او توضیح خواست. برخی از کسانی که خشونت کلامی به منش زندگی‌‌شان تبدیل شده معمولا پاسخی برای توضیح ندارند. آنها با گفتن طعنه و کنایه به طرف مقابل زخم می‌زنند و از این کار لذت هم می‌برند اما خودشان آسیبی نمی‌بینند. بهترین کار این است که از این گونه آدم‌ها دور شده اما اگر آدم‌های به اصطلاح نیش‌دار از نزدیکان و اعضای خانواده است و نمی‌توان از آنها دوری کرد، شاید بهترین گزینه این باشد که حرف‌های آنها را جدی نگرفت و به این ضرب‌المثل پناه برد که «نیش عقرب نه از ره کین است، اقتضای طبیعتش این است!». گاهی مراودات سرد با نزدیکان به مرور به روشی برای زندگی تبدیل می‌شود که هرچند خوشایند نیست اما برای داشتن زندگی آرام‌تر چاره‌ای نیست که از آن پیروی کرد.

اما گروه دوم که فحاشی می‌کنند معمولا در همه جا هستند؛ در کوچه و خیابان، در اماکن عمومی و این روزها در فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی حضوری فعال و پررنگ دارند. این گروه خشن، آستانه تحمل بسیار پایینی دارند و در اولین واکنش به هر اتفاق هرچند کوچک، فحاشی را شروع می‌کنند و به این فکر نمی‌کنند که طرف مقابل چه کسی است؛ عابر پیاده که از روی خط عابر پیاده رد می‌شود، راننده‌ای که با احتیاط منتظر سبز شدن چراغ راهنمایی است، بچه‌، زن و مردی که در پارک مشغول بازی یا استراحت هستند و...

به گفته روان‌شناسان فحاشانی که بی‌دلیل از الفاظ رکیک استفاده می‌کنند، در خانواده‌‌های پرآسیب بزرگ شده‌ و شرایط خشنی را تجربه کرده‌اند. آنها برای سرپوش گذاشتن به عقده‌های خود فحش می‌دهند؛ آنها تحمل شادی و خوشبختی دیگران را ندارند برای همین با هجوم به صفحه‌های مجازی سلبریتی‌ها و افراد معروف برای آنها کامنت‌های خشن و زشت می‌نویسند. برای در امان ماندن از این گروه فقط باید از آنها دوری کرد؛ اگر در خیابان سرشان را از شیشه‌ ماشینشان بیرون آوردند و فحش دادند، آن را نشنیده گرفت و رد شد. موثرترین کار این است در خیابان، پارک، فروشگاه و... آنها را ندیده گرفت، هر چند که غرورمان را جریحه‌دار کنند. این گروه خشن بی‌محابا حمله کلامی را به حمله بدنی تبدیل کرده و از زخمی کردن و آسیب زدن ترسی ندارند، پس با دیدن آنها و شنیدن کلامشان فقط باید یک کار کرد: فرار!‌