طلاق های ایدئولوژیک

مجاهدین مجاهدین برای جلب نیرو از روشهای متفاوتی استفاده می کنند. یکی از این روشها، ترساندن هواداران داخل کشور از لو رفتن و دستگیری آنها است.... به تازگی مجاهدین برای جلب نیرو در روزنامه های داخل کشور، آگهی کاریابی به نام یک شرکت خارجی چاپ می کنند و آدرس ترکیه را می دهند. متقاضی کار در ترکیه به آدرس این شرکت که در واقع کسی جز مجاهدین نیست ، مراجعه می کند. مجاهدین به او می گویند کار ما در عراق است و با او یک قرارداد یکساله می بندند و او را به عراق می برند.... مجاهدین تعداد زیادی از کودکانی را که به خاطر حفاظت از بمباران متحدین در جریان جنگ امریکا و عراق از عراق خارج کرده بودند، پس از چند سال ، آنها را که به سنین 17 16سالگی رسیده بودند از سر کلاسهای درس برداشته و بدون اجازه والدین آنها دوباره به عراق برگردانده و لباس نظامی به تن آنها کرده اند که دو نفر از این کودکان فرزندان من به نامهای امیر و نصرت شمس حائری می باشند. تعداد این کودکان اکنون در عراق ، به بیش از صدوپنجاه نفر بالغ می شود.... کودکان آواره در قرارگاه های مجاهدین در عراق ، خانواده هایی وجود داشتند که یک تا 3کودک داشتند که حدود 500تا 600نفر می شدند. این کودکان وسیله استحکام خانواده و جمع کردن پدر و مادر در زیر یک سقف بودند. این مساله برای رجوی بسیار ناگوار بود که خانواده ها روزهای آخر هفته دور هم جمع شوند و خارج از کنترل تشکیلاتی با یکدیگر ساعاتی را خلوت کرده و خاطرات و عواطف و پیوندهای خود را تلطیف کنند. رجوی افراد تنهایی را می خواهد که آنها را از هویت و گذشته خود خالی کند و با کشتن عشق و عاطفه و احساسات لطیف انسانی ، آدمهای آهنی بسازد تا هر ماموریتی به او دادند، با سنگدلی تمام انجام دهد. در ادامه این سیاست ، رجوی به بهانه حفظ جان کودکان از بمباران های امریکا، آنان را به کشورهای اروپایی و امریکا و کانادا به عنوان فرزندان شهید فرستاد و از والدینشان جدا کرد. این کودکان سالهای زیادی را در غربت و به دور از پدر و مادر بسر بردند و دچار انواع بیماری های روحی و روانی گشتند. من هنگامی که به هلند آمدم ، به مجاهدین اطلاع دادم که فرزندانم را به من پس دهید. آنها حتی آدرس فرزندانم را به من ندادند تا به ملاقاتشان بروم و یا برایشان نامه بنویسم. مسوول انجمن هلند به من گفت تو خائن هستی و تو پدر فرزندانت نیستی. این بچه ها، بچه های مسعود و مریم هستند. اکنون مدت 10 سال است که من فرزندانم را ندیده ام و چند سال پیش باخبر شدم که هر دوی آنها را از مدرسه بیرون آورده و به عراق برده اند. این بالاترین انتقامی بود که مجاهدین علاوه بر سایر صدمات روحی و فحش و فضیحت ها و اتهاماتی که در نشریاتشان علیه من نوشتند و گفتند از من گرفتند تا به خیال خودشان ، عبرتی باشد برای دیگران که علیه مجاهدین دست به افشاگری نزنند.