«روناک» موسیقی اقوام ایرانی را نواخت

وقتی پرده کنار رفت و گروه روناک روی صحنه تالار وحدت نمایان شد، بیش از همه، ترکیب لباس‌های مختلف اقوام و کنار هم قرار گرفتن آنان چشم‌نواز بود.

آغاز این اجرا با دوتار نوازی و آواز «کرمانج»ی توسط حامد قویدل همراه شد و در ادامه به سُرنا نوازی و رقص چوب انجامید. این آغاز، نوید شبی شاد با تکیه بر اصالت‌ها داشت.

خواننده بخش موسیقی سنتی سعید خلج بود. در واقع این بخش به موسیقی قدیم تهران اختصاص داشت که با تصنیف «عقرب زلف کجت» آغاز شد. در ادامه، خلج آوازی با شعری از عباس سجادی خواند. تحریرها و نوع آوازخوانی سعید خلج، نمادی از موسیقی آوازی تهران قدیم بود.

پس از تهران، نوبت به موسیقی آذری رسید که با حرکات آیینی همراه بود. این بخش و اجرای قطعه‌های آذری با استقبال ویژه از سوی تماشاگران همراه شد. پس از کردستان، نوبت به گیلان رسید تا مهدی شیخ‌الاسلامی قطعه‌هایی ناب از موسیقی گیلکی اجرا کند. این بخش هم با همراهی و همخوانی تماشاگران همراه شد.

در گذرِ گروه روناک از نقاط مختلف ایران، ایمان سیاه پوشان قطعه‌ای از موسیقی عربی برای حاضران اجرا کرد. این بخش با استقبال ویژه‌ای همراه بود. گل محمد بلوچی، خواننده‌ای بود که قطعه‌هایی از موسیقی سیستان را خواند. حامد قویدل قطعه‌هایی از موسیقی خراسان و دیدار محمودی، موسیقی بختیاری را اجرا کرد.

مهران غضنفری برای بخش موسیقی کرمانشاه تلفیقی بین دو قطعه «باغبون‌ باغبون» به گویش لری و «سوزله» به زبان کردی انجام داده بود که مورد استقبال علاقه‌مندان قرار گرفت.

اجرای موسیقی بندری همراه با نواختنِ نی‌انبان به عهده ایمان سیاه پوشان بود که برای بار دوم به اجرا پرداخت. حمیدرضا سلیمانی هم بخش‌های موسیقی آبادان را با نواختن نی انبان به مخاطبان معرفی کرد.

اما پایان این کنسرت قطعه «ای ایران» بود. همه‌ گروه با هم این قطعه را در حالی اجرا کردند که تماشاگران هم ایستاده، آنان را همراهی می‌کردند.

اجرای گروه روناک برای تماشاگران شبی به‌یادماندنی بود و به نظر می‌رسید که منتقدان را هم راضی کرده باشد؛ چرا که اصالت اجراها کاملا مشهود بود. روناک، ضعفی که دیگر گروه‌های اینچنینی دارند را برطرف کرده و با استفاده از خوانندگان هر منطقه، موسیقی هر گوشه از ایران‌زمین را به بهترین شکل برای مخاطب اجرا می‌کند.