لاریجانی: اروپا باید پای میز مذاکره می ماند

دکتر علی لاریجانی ، دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان ، در گفتوگویی با روزنامهالاهرام چاپ مصر به پرسشهای خبرنگار این روزنامه درباره مسایل هستهیی پاسخ داد.

کد خبر: ۹۴۴۱۶

به گزارش ایسنا ، لاریجانی در این گفتوگو با تاکید بر اینکه مسالهی هستهیی ایران 40 سال سابقه دارد به انجام نشدن تعهدات آمریکا، فرانسه و آلمان در قراردادهای قبلی با ایران اشاره و با تصریح این نکته که کشورهای دارای سوخت هستهیی میخواهند دیگران نیازمند آنها باشند گفت: «امروزه هیچ تضمین بین المللی برای تهیهی سوخت نه تنها برای ایران بلکه برای هیچ کشوری وجود ندارد.اگر آنها با کشوری دوست باشند ، به آن کشور سوخت می دهند و اگر دوست نباشند ، سوختی در کار نیست.»
لاریجانی همچنین گفت که آمریکا به دنبال ایجاد یک اوپک هستهیی برای 20 سال آینده است. لاریجانی اظهارداشت: «آنها می خواهند که همهی کشورها بردهی آنها باشند، اگر چنین شود آنها تنها در صورتی به ما سوخت می دهند که از سیاستهایشان پیروی کنیم.»
دبیر شورای عالی امنیت ملی کشورمان همچنین به مذاکره با اروپایها اشاره کرد و گفت: «ما متوجه شدیم که اروپاییان با ما بازی می کردند، آنها می خواستند که مذاکرات را طول بدهند تا مسائل را فراموش کنیم، اما ما شرایطمان را اعلام کردیم و گفتیم که برنامهی هستهیی مان را همزمان با مذاکرات دنبال خواهیم کرد.»
لاریجانی همچنین با ابراز تاسف از اینکه اروپایی ها میز مذاکرات را ترک کردند،گفت: «اگر آنها پای میز مذاکره می ماندند، به راه حلی دست می یافتیم.»
وی همچنین تاکید کرد که جمهوری اسلامی ایران داشتن بمب اتمی را از لحاظ دین اسلام شرعی نمیداند.
متن کامل این گفتوگو که بصورت پرسش و پاسخ تنظیم شده به این شرح است:

سفر شما به پایتختهای اروپایی برای مذاکره درباره پروندهی هستهیی ایران و غنی سازی اورانیوم ادامه داشت، آیا شما در حال خریدن زمان بودید؛
من می خواستم زمینه تاریخی این موضوع را توضیح بدهم زیرا خیلی از مواردی را که امروز اتفاق می افتد، روشن می کند.
مساله هستهیی ایران 40 سال سابقه دارد و از زمان رژیم شاه آغاز شد که ایران و آمریکا توافقنامه ای را برای نوسازی نیروگاه هستهیی ایران امضا کردند.
این توافقنامه شامل حق تهیهی سوخت لازم هستهیی و همچنین آموزش ایرانیها در زمینهی فناوریهای لازم از سوی آمریکایی ها به علاوهی کمک برای تاسیس یک موسسهس هستهیی در ایران را در بر می گرفت، این اتفاق در سال 1977 روی داد.
ما همچنین توافق دیگری با فرانسه داشته ایم که به موجب آن باید در پروژه های تحقیقاتی فناوری هستهیی به ما کمک می کردند و ما در ازای آن باید شش هزار مگاوات برق هستهیی برای آنها تهیه می کردیم.
فرانسویها مایل بودند که یک نیروگاه هستهیی در جنوب ایران تاسیس کنند، ایران همچنین باید 10 درصد از یک شرکت فرانسوی غنی سازی اورانیوم را خریداری می کرد، احتمالا این شرکت سوخت هستهیی مورد نیاز را برای نیروگاه تهیه می کرد. همچنین توافقنامهای باید شرکت آلمانی وجود داشت.
سپس در سال 1979، انقلاب اسلامی رخ داد ، دیکتاتوری شاه سرنگون شد و دموکراسی جایگزین آن شد بنابراین آمریکا ، فرانسه و آلمان تصمیم گرفتند که ایران را تنبیه کنند ، آنها همهی توافقنامه ها و تفاهم نامه ها را به پایان رساندند و از بازپس دادن هرگونه پیش پرداخت نقدی برای سوخت هستهیی سر باز زدند.
تمام توافقنامه ها که از پیش صورت شده بود ، ناگهان لغو شد و ما تنها ماندیم ، پس باید چه می کردیم ، ما باید مسائل را در دست می گرفتیم و فناوری هستهیی خود را توسعه می دادیم و این حدود 15 تا 16 سال طول کشید،کسی در انجام آن به ما کمک نکرد.
از ما پرسیده می شود که چرا ایران برنامهی هستهیی را دنبال کرده است، ما با چنین تاریخچه ای گزینهی دیگری نداشتیم، به ما گفته شده بود که نباید خودمان سوخت را غنی کنیم زیرا آن را به ما می دهند، پاسخ ما این است که با وجود اینکه توافقنامه هایی داشتیم ، حتی یک گرم هم سوخت دریافت نکرده ایم.
آژانس بین المللی انرژی اتمی، کمیته ای برای تضمین ارایه ی سوخت به کشورهایی که راکتور هستهیی دارند ، تشکیل داد ، این کمیته به مدت هفت سال کار کرد و نتیجه هیچ بود.
امروزه هیچ تضمین بین المللی برای تهیهی سوخت نه تنها برای ایران بلکه برای هیچ کشوری وجود ندارد.
اگر آنها با کشوری دوست باشند ، به آن کشور سوخت می دهند و اگر دوست شما نیستند ، سوختی در کار نیست.
20 سال دیگر جمعیت ما به 100 میلیون می رسد و ذخیره های گاز و نفت ما به پایان می رسد و تنها گزینه ای که خواهیم داشت، تولید انرژی هستهیی است.
چرا آمریکا این راه دراز را برای متوقف کردن توسعهی برنامهی انرژی هستهیی ما طی می کند، به این دلیل که آنها یک اوپک هستهیی را برای 20 سال می خواهند، آنها می خواهند که همهی کشورها بردهی آنها باشند، اگر چنین شود آنها تنها در صورتی به ما سوخت می دهند که از سیاستهایشان پیروی کنیم.

چگونه به بن بست فعلی با آژانس بین المللی انرژی اتمی رسیده اید؛
همکاری با آژانس ادامه دارد ، بازرسها از پایگاههای هستهیی ایران در هر جایی که بخواهند ، بازدید میکنند ، ما به مدت دو سال با اروپاییان مذاکره داشتیم و همزمان همهی فعالیتهای هستهیی مان متوقف شده بود، آنها از ما خواستند که داوطلبانه فعالیتهایمان را به حالت تعلیق در آوریم تا به توافق برسیم و پس از دو سال آنها فقط به ما آب نبات دادند.
آنها به ما گفته بودند که می توانیم عضو ناظر در سازمان تجارت جهانی بشویم و اینکه آنها قطعات یدکی هواپیما به ما می دهند ، در عوض از ما خواستند که برنامهی هستهیی مان را متوقف کنیم!
ما متوجه شدیم که اروپاییان با ما بازی می کردند، آنها می خواستند که مذاکرات را طول بدهند تا مسائل را فراموش کنیم اما ما شرایطمان را اعلام کردیم و گفتیم که برنامهی هستهیی مان را همزمان با مذاکرات دنبال خواهیم کرد اما روش مذاکرهی اروپاییان این گونه است که اگر شما ین کار را نکنید ، ما پرونده تان را به شورای امنیت می فرستیم. پس از مدتی گفتیم که شما آنچه را که دوست دارید ، انجام دهید و ما هم.

آیا شما در توسعهی فناوری هسته یی تان کمکی از سوی روسها ، کره ای ها و یا پاکستانی ها به ویژه از سوی عبدالقدیر خان دریافت کرده اید؛
نه ، ما هیچ چیزی از کره یا روسیه نگرفته ایم ، عبدالقدیر خان فقط یک مدل را به ما داد که آن را هم از طریق واسطه ها گرفتیم.

گزارشهایی مبنی بر این که ممکن است ایران از سانتریفوژهای پی 2 که می توانند با سرعت بیشتری غنی سازی کنند ، استفاده کند وجود دارد ، آیا این گزارشها حقیقت دارد؛
آنچه در فناوری هستهیی مهم است ، چگونگی انجام فناوری است و داشتن سانتریفوژهای پی 1، پی 2 و... زمانی که فناوری را دارید ، اهمیتی ندارد.

اگر ایران تصمیم گرفته که برنامه ی هستهیی اش را با وجود مخالفت بین المللی انجام دهد، دیگر چرا مذاکرات با آژانس را ادامه می دهد؛
برای یک مشکل سیاسی ، یک راه حل ساده وجود ندارد. ممکن است که از جنبه های مختلفی بررسی شود ، یک راه حل ممکن است که از راه مذاکرات به نتیجه برسد ، متاسفیم که اروپایی ها میز مذاکرات را ترک کردند ، اگر آنها پای میز مذاکره می ماندند ، به راه حلی دست می یافتیم.

آیندهی این مشاجرهی هستهیی را چگونه ارزیابی می کنید؛
احتمالات زیادی وجود دارد، یکی اینکه آنها از زبان زور استفاده کنند و بگویند که از قطعنامه ها علیه ما استفاده می کنند و ما را تحریم می کنند یا اینکه یک رویارویی نظامی که آمریکاییها به آن تهدید می کنند، اما این برای شورای امنیت یک رسوایی است که کشوری را به این دلیل تحریم کند که به دنبال تولید انرژی هستهیی است.
در دنیای پر از بحران، مصیبتها و تراژدیها ، آنها باید مطمئا باید نگران چیزهای بیشتری نسبت به تحقیقات هستهیی ایران باشند.

آیا شما مانند کرهی شمالی خروج از معاهدهی منع گسترش تسلیحات هستهیی را مورد نظر دارید؛
نیازی به این کار نیست، طبق این معاهده اگر امنیت ملی کشوری در خطر باشد، نیازی به پیروی کامل از این معاهده وجود ندارد.
همچنین ما در مراحل ابتدایی تحقیقمان هستیم و آماده مذاکره هستیم اما آنها نباید ما را از انرژی هستهیی محروم کنند ، ما آماده اعتماد سازی هستیم و علاقه ای به بمب هستهیی نداریم.

چرا نمی خواهید بمب اتمی داشته باشید؛
فکر نمی کنیم که در اسلام شرعی باشد ، وقتی رهبر انقلاب می گوید که داشتن سلاح هستهیی حرام است ، پس دیگر نمی توانیم داشته باشیم ، این شامل سلاحهای کشتار جمعی هم می شود.
ما شاهد تاثیرات سلاحهای کشتار جمعی هنگامی که آمریکاییها و اروپایی ها صدام را به آن مسلح کردند، بودیم ، او از آنها در جاهایی مثل حلبچه استفاده کرد، موقعی که حمله کرد آنجا بودم و نمی توانم تصویرش را از ذهنم بیرون کنم.
هرچیزی و هرکسی،بچه، زن ،مرد ، حیوان نابود شده بودند، می دانیم که سلاح کشتار جمعی چه می کند اما این چیزی است که بوش و رایس نمی دانند. نفوذ ما بر کشورهای اسلامی ربطی به داشتن یک بمب اتمی ندارد ، اگر ما نفوذی در عراق،لبنان یا فلسطین داریم، به دلیل داشتن سلاحهای هستهیی نیست، بلکه به دلیل آن چیزی است که از لحاظ اخلاقی ارایه می کنیم.
به عنوان مثال پاکستان ، بمب اتم دارد اما چگونه می تواند نفوذ داشته باشد ، اما دوباره بوش فقط به بمب می اندیشد!

اما شما در محاصره 5 کشور هستهیی هستید....
ببینید ، آمریکا زرادخانهی وسیع هستهیی دارد اما این کمکی به غرق شدنش در باتلاق عراق نمی کند ، آمریکا کاملا از انجام هر کاری در آنجا ناتوان است ، بمب اتم ، دیگر مهم یا موثر نیست.

اما بمب ، بازدارنده است ، اسراییل قدرت بازدارندگی دارد چون بمب دارد....
اگر اینگونه است، چرا جنوب لبنان را تخلیه کرد، مفهوم بازدارندگی در جنگ سرد کاربرد داشت ، ما وارد دورهی جدیدی با ویژگی های جدیدی شده ایم.

آیا شما با مواضع روسیه و چین در قبال خود راحت هستید؛ آیا آنها مخالف اعمال تحریم هستند؛
در سیاست امروز هر طرفی بر اساس اندازه و وزنش عمل می کند ، ما بر توان داخلی مان و همچنین به دیپلماسی متکی هستیم.

سلاح های موثری که در عصر جدید از آن صحبت می کنید، چه هستند؛
بر خلاف آنچه آمریکایی ها فکر می کنند، سیستم تک قطبی به پایان رسیده است، ما اکنون در عصر بیداری قرار داریم ؛ آنها دارند این را درک می کنند. یک بیداری صورت گرفته و در عصر بیداری جایی برای بمب هستهیی وجود ندارد.