یک نکته از این معنی

این تابلو چندان هم به عنوان نیاز ندارد. وقتی مقابلش قرار بگیرید فرصت مواجهه کامل و ایجاد تفکرات مختلف را در مخاطبش دارد. این اثر عبدی اسبقی که در نمایشگاه سی در سی روی دیوار رفته است، هر چند در گلدان گلی پرپر و خالی از امید را نشان می‌دهد اما از طرف دیگر با تصویر ماهی در حال شنا کردن به مخاطب امید می‌دهد.

یکی از اساسی‌ترین مولفه‌های این تابلو چهره در هم ریخته و از شکل افتاده ساعت است. در این تصویر گویی زمان رنگ باخته تا زندگی فارغ از حرکت عقربه‌های ساعت به مسیر خود ادامه بدهد. شاید بتوان این نگاه را نوعی مواجهه با زمان به‌عنوان یکی از ترس‌های آدمی دانست. ما همه از زمان می‌ترسیم و از یک سنی به بعد شاید با همه آرامشمان نگران از دست دادن لحظه به لحظه‌اش باشیم.

عبدی اسبقی نه فقط در این اثر، بلکه در دیگر آثارش هم با ساعت بازی کرده است. ساعت یا زمان هر بار به‌نوعی تغییر شکل داده تا این‌که شده محل امنی برای چرخش و بازی ماهی زندگی. این هنرمند نگاه دقیق و متفاوتی به اشیاء دارد و توانسته در آثارش این نگاه متفاوت را بخوبی نشان دهد. هر چند در برخی تابلوهایش رنگ کهنگی و شکلی از هنر سنتی را می‌بینیم اما اگر دیگر زوایای اثر را نگاه کنیم می‌بینیم فضای مدرن از جایی بیرون زده در کنار سنت فضای جالبی را ایجاد کرده است. خیال و واقعیت در آثارش چنان به هم می‌تنند که نمی‌توان به راحتی مرزی میان آنها ایجاد کرد، لاجرم آنچه روی بوم نقاشی است کاملا در ذهن مخاطب می‌نشیند و خود را به او می‌باوراند.

اسبقی بیش از سه دهه است که در عرصه نقاشی فعال بوده و بی شک می‌توان او را از نقاشان چیره دست و موفق ایران دانست.