صف‌آرایی تولیدکنندگان عاشق مقابل پوشاک وارداتی

احمد زمانی: کارمان فرهنگی است پس دوام می‌آوریم

متولد سال 48 هستم با 20 سال سابقه تولید محصولات فرهنگی، عفاف و حجاب. اهل شهر ری هستم ومغازه پدری‌ام مقابل یکی از صحن‌های حرم عبدالعظیم بود و چادر و مقنعه و ازاین قبیل محصولات می‌فروختیم . همین باعث شد به فکرتولید در این حوزه بیفتیم و اول کار را با تولید جانماز و سجاده شروع کنیم، بعد کم‌کم رسیدیم به تولید پرچم برای اعیاد و مراسم مذهبی و بتدریج کشیده شدیم به سمت تولید محصولات حجاب مثل چادر، مقنعه و ساق‌دست.

افرادی مثل ما تولید می‌کنند، اما آسایش و آرامشی را که باید یک تولید‌کننده داشته باشد، ندارند. ما در سراسرکشورنماینده فروش داریم، اما مسئولان به امورات ما رسیدگی نمی‌کنند. ما اگر امکانات و تجربیات خود را برای تولید پوشاکی غیر از محصولات حجاب صرف کنیم پیشرفت‌مان سریع‌تر است و سود بیشتری می‌بریم، اما چون باورداریم کاری فرهنگی و خداپسندانه انجام می‌دهیم هنوزمانده‌ایم، چون به کارگرانی فکر می‌کنیم که به کار نیاز دارند و نباید اجازه داد به جمع بیکاران بپیوندند.

البته خوشبختانه در حوزه کار ما هنوزمحصولات چینی ورود نکرده‌اند، ولی شنیده‌ام این اواخر برخی تاجران به این کشور پیشنهاد داده‌اند وارد کار تولید مقنعه و ساق‌دست و از این قبیل محصولات شوند. متاسفانه عده‌ای نیز هستند که ازدولت وام می‌گیرند و ازچین جنس می‌خرند و بعد در بوق و کرنا می‌کنند که محصول حجاب وطنی تولید می‌کنند؛ باید جلوی این افراد گرفته شود.

اسدالله سلیمانی: از چین و ترکیه کمتر نیستیم

من از سال 52 کار در بازار پوشاک را از پادویی شروع کردم و سال 60 خودم تولیدی باز کردم . از آن سال به بعد پوشاک مختلفی تولید می‌کنیم، اما با تمرکز برمحصولات حجاب مثل مقنعه، شال و روسری‌. سال 60 که کارم را شروع کردم گرچه کشور درگیر جنگ بود و مشکل تامین مواد اولیه وجود داشت، ولی تولید رونق داشت چون هم واردات نبود وهم محصولات داخلی کمیاب بود. بنابراین اگر کسی تولیدی راه می‌انداخت سود می‌برد. ولی حالا وضعیت بازار پوشاک معکوس شده چون هم واردات زیاد شده وهم افزایش تولیدات داخلی، بازار را اشباع کرده است.

سال‌ها پیش رهبری موضوع تهاجم فرهنگی را مطرح کردند و امروز می‌توان با اطمینان گفت این تهاجم فرهنگی درحوزه پوشاک کشور وجود دارد. دراین میان عده‌ای ازتولیدکنندگان که دست به کارعرضه محصولات حجاب هستند اغراق نیست اگر بگوییم مثل سربازان زمان جنگ تلاش می‌کنند از کشور در مقابل محصولات خارجی دفاع کنند. متاسفانه از تولیدکنندگان نه حمایت ریالی می‌شود و نه پشتیبانی از بابت مواد اولیه؛ تولیدکننده‌ها دیده هم نمی‌شوند و باید نصف دارایی خود را خرج کنند تا مردم تولیدات آنها را بشناسند.

این در حالی است که تولیدکنندگان ترک خیلی راحت در کشور ما نمایشگاه می‌زنند و در بهترین نقاط تهران فروشگاه اجاره می‌کنند و از دولتشان نیز یارانه دریافت می‌کنند. اگر این را اضافه کنیم به مالیات‌های سنگینی که برای تولیدکنندگان محصولات حجاب تعیین می‌شود مشخص خواهد شد که این قشربا چه موانعی دست و پنجه نرم می‌کنند.

بی‌دلیل نیست که بسیاری از تولیدکننده‌ها کار را رها کرده‌اند، اما افرادی نیزهستند که با وجود همه مشکلات مانده‌اند، چون به این کارعرق دارند و احساس وظیفه می‌کنند و دوست ندارند بازار پوشاک به اشغال بیگانگان درآید. محصولات چینی در بازار قیمت ارزانی دارند، اما آنها ارزان می‌فروشند تا بازار ما را در اختیار خود بگیرند و وقتی همه کارگاه‌های ما را تعطیل کردند و همه کارگران ما را بیکار، آن وقت اجناس خود را به قیمت واقعی به ما می‌فروشند. ولی واقعا پوشاک ایرانی هیچ چیزاز پوشاک چینی و ترک کم ندارد و اگر کمی قیمتش بالاتر است، بهای آن کارگرانی هستند که بیکار نمی‌شوند و خانواده‌هایی هستند که از هم نمی‌پاشند .