قدردانی از خانواده

شاید اگر برایتان بنویسم که مادر عزیزم با چه رنجی مرا بزرگ کرد و برای تحصیل و تربیت من چه سختی‌هایی متقبل شد، باورتان نشود. به همین دلیل هنگامی که در سال 1352 کتاب حضرت زینب(س) را به نگارش درآوردم آن را به روح مادرم به خاطر تمام سختی‌هایی که کشید تقدیم کردم. از طرفی کتاب امام علی(ع) را هم به روح پدرم هدیه دادم تا شاید هرکس این دو کتاب را می‌خواند از همان ابتدای کتاب بداند که وظیفه ما این است که قدردان محبت خانواده‌مان باشیم حتی اگر مانند من در خانواده‌ای محروم بزرگ شده باشد.

پیامبر ما(ص) و رسول مهربانی که این روزها باید بیشتر از هر زمان دیگری از محبت او سخن بگوییم، می‌فرماید: بهترین مردان امت من کسانی هستند که نسبت به خانواده خود خشن نباشند و اهانت نکنند و دلسوزشان باشند.

این حدیث شاید مهم‌ترین سند برای ما مسلمانان باشد که در زندگی روزمره همواره در تلاش باشیم تا مهر و محبت در خانه و خانواده مان رونق داشته باشد، گاه با یک جمله یا ‌یک هدیه کوچک می‌توان اعضای یک خانواده را شاد کرد، پدر و مادر در قبال فرزندان و یکدیگر مسئولیت مهمی بر عهده دارند، من همیشه در مصاحبه‌هایی که انجام دادم و یا در آیین‌هایی که جوایزی گرفته ام، این جمله را گفته‌ام، در این فرصت بار دیگر می‌نویسم که همسرم در تشویق من به نویسندگی خیلی موثر بوده است و اگر تشویق‌های او نبود، نمی‌توانستم 150 عنوان کتاب ترجمه و تالیف کنم. یاد بگیریم که با گذشت، محبت، ‌قدرشناسی و زیبا سخن گفتن با همسر، پدر، مادر و فرزندان، می‌توانیم خانواده‌ای آرام و خوشبخت داشته باشیم.

استاد محمود حکیمی / نویسنده و پژوهشگر