شوک واگرایی

هرچند انگلیس از ابتدا عضو تمام‌عیار اتحادیه اروپایی نبود ودر قبال وحدت پولی، شینگن و بحث‌های مربوط به ایجاد ارتش واحد اروپایی راه خود را جدا کرد، اما بیش از 40 سال عضو اصلی اتحادیه اروپا و موتور محرکه آن یعنی تروئیکای اروپا بود. این شوک انگلیسی تا چه میزان همگرایی اروپایی را وارد فاز واگرایی می‌کند؟ پاسخ دادن به این پرسش، به زمان نیاز دارد، اما همین که فردای اعلام همه‌پرسی، اقتصاد انگلیس با پس لرزه‌های مرگ‌آور مواجه شد وحتی خیل عظیمی از شهروندان انگلیسی از تصمیم خود پشیمان شدند، نشان می‌دهد که ریشه‌های همگرایی اروپایی بسیار محکم است تا جایی که بلافاصله نشست سران اتحادیه اروپا در بروکسل بدون حضور انگلیس برگزار شد و این لندن بود که تلخی انزوای خودخواسته را تجربه کرد. با چنین رویکردی، به نظر می‌رسد خروج انگلیس، ویروس واگرایی را به جان همگرایی اروپایی انداخته، اما بازنده چنین تصمیمی لندن است که این گونه، جایگاه سیاسی‌اش در معادلات اروپایی و بین‌المللی با چالش مواجه شده و حتی یکپارچگی بریتانیا را به مخاطره انداخته است؛ حالا دیگر اسکاتلند، ولز و ایرلند هم برای سیاست‌های لندن تره خرد نمی‌کنند و ساز جداگانه می‌زنند؛ موضوعی که برای ساکنان ساختمان شماره 10 تلخ و حیرت‌انگیز است. به این ترتیب، اندیشه همگرایی همچنان در اروپا غالب است و شوک واگرایی بزودی رنگ خواهد باخت.

در این میان، لندن که تا چند دهه سعی داشت، میان دو سوی آتلانتیک یعنی آمریکا و اروپا بازی کند و خود را اثرگذار جلوه دهد، چاره‌ای ندارد جز این که بیش از پیش خود را به دامان آمریکا بیندازد و این یعنی ویروس شوک واگرایی، آمریکا را نیز تحت تاثیر قرار خواهد داد و به همین دلیل بود که کاخ سفید تا لحظه آخر، انگلیسی‌ها را به ماندن در اتحادیه اروپایی تشویق می‌کرد، هرچند دیگر دیر شده بود و حالا کاخ سفید، چاره‌ای جز تحمل تبعات تصمیم جزیره‌نشینان ندارد.

دکتر مراد عنادی - مدیرمسئول