راه‌هایی برای مشورت کردن جوانان با دیگران

به این ترتیب شما به عنوان یک پدر و مادر آگاه باید به فرزند خود بیاموزید که با چه افرادی می‌تواند مشورت کند، زیرا تخصص‌های افراد با هم متفاوت است.

و اما با چه افرادی نباید مشورت کنیم؟

ـ افرادی که تجربه و تخصص کافی ندارند، به هیچ وجه نمی‌توانند مشاوران خوبی برای فرزند ما باشند.

ـ افرادی که از تدین و تعهد کافی برخوردار نیستند، هیچ بعید نیست که روزی اسرار ما را فاش کنند.

ـ مشورت با افراد بدبین و منفی‌نگر، بسیار خطرناک است؛ زیرا آنها افکار بدبینانه خود را به روش نصیحت‌گونه به فرزند دلبند ما انتقال می‌دهند و باعث ناامیدی او می‌شود. بنابراین افرادی که در طول زندگی هیچ قدم مثبتی برنداشته‌اند، چگونه می‌توانند در تصمیم‌گیری‌ها راهنمای خوبی برای جوانان ما باشند و توصیه‌های مفید و سازنده‌ای بکنند؟!

بعد از این که جوان متوجه شد، چه افرادی صلاحیت مشورت را دارند باید تمرین کند که منفعل نباشد و با تفکر به بررسی شرایط و توانایی‌های خود بپردازد و سپس تصمیم بگیرد. ما به عنوان والدین بعد از اتمام مشورت فرزندمان باید از او بپرسیم: دختر گلم نظر خودت چیست؟ حالا چه فکری می‌کنی؟ و...

الگوی مناسب

قدم بعدی که ما به عنوان یک پدر و مادر آگاه و مسئول باید برداریم این است که الگوی خوبی برای فرزندمان باشیم. شاید از خودتان می‌پرسید: مگر می‌شود؟! مشورت با فردی که کم‌تجربه است؟ چطور یک بزرگ‌تر از کوچک‌تر مشورت بگیرد؟! برای این که همه افراد خانواده باید بدانند «ندانستن عیب نیست، بلکه نپرسیدن عیب است.» وقتی بزرگ‌ترهای خانه، اهل مشورت کردن باشند، جوانان متوجه می‌شوند که من هم حتما به مشورت نیاز دارم، اما بزرگ‌ترهایی که روی حرف خودشان بی‌دلیل اصرار می‌کنند، خوب طبیعی است که روحیه مشورت خواهی فرزندانشان کمتر شود.

همچنین وقتی درباره موضوع یا مساله‌ای نظر و عقیده فرزندتان را پرسیدید، آن وقت به او بگویید: «چه مشورت خوب و دقیقی، این مشورت عالیه» و... شاید جواب فرزند دلبندتان به معنی واقعی مشورت نباشد، اما تکرار اسم مشورت در عادت کردن جوان‌ها اثرگذار خواهد بود.

توصیه‌های پیامکی

در مشورت کردن با فرزندمان باید به سن، میزان تجربه و اطلاعات او نیز توجه کنیم؛ یعنی اموری که مربوط به او نمی‌شود یا او اطلاعات لازم را برای اظهارنظر ندارد را با او مطرح نکنیم.

وقتی نمی‌توانیم تغییری در نظر و عقیده خود بدهیم، بهتر است با فرزندمان مشورت نکنیم.

خود را آماده پذیرش نظر و عقیده فرزندانمان کنیم. برای مثال از فرزند دلبندمان نپرسیم: به نظر تو در تعطیلات به کجا برویم؟ بلکه دو شهر را که می‌توانیم در تعطیلات به آنجا سفر کنیم را مطرح کرده و از او بخواهیم یکی را انتخاب کند.

در مشورت با فرزندمان به او کمک کنیم تا یاد بگیرد جوانب مختلف یک موضوع را بسنجد بعد تصمیم بگیرد.

به فرزندمان یاد بدهیم تا درک کند که نظر مشورتی به منزله نظر نهایی نیست، بلکه باید همه جوانب را در نظر گرفت.

در مواردی که نظر و عقیده او درست است، به تصمیمش احترام بگذاریم و در موقع بروز مشکلات حمایتش کنیم.

اگر فرزندمان در مورد انجام کاری اصرار داشت که مخالف نظر ما بود و خطری او را تهدید نمی‌کرد، اجازه دهیم نظرش را اعمال کند و به این نکته برسد که والدین صلاح او را می‌خواهند.