سکوت در برابر جنایت

در زمان انعقاد این معاهده، 29 کشور آن را امضا کردند و بعدها بر تعداد دولت‌هایی که به این معاهده پیوستند، افزوده شد. کشورهای عضو در زمان امضای قرارداد، شاهد استفاده گسترده آلمان از سلاح‌های شیمیایی در جریان جنگ جهانی اول بودند اما از آن زمان به بعد، تاریخ شاهد استفاده فراوان از این سلاح‌ها در جنگ شهرها و خطوط مقدم جبهه‌ها بود. از ابتدای شروع جنگ تحمیلی، عراق به طور مکرر از این سلاح‌ها استفاده کرد که اولین آن در تاریخ 23 دی 59 در محورهای هلاله، نی‌خزر و منطقه میمک بود. کاربرد این سلاح البته برای عراق در آن زمان جنبه آزمایشی و محدود داشت و می‌خواست تاثیر این سلاح‌ها علیه نیروهای ایران را بسنجد. آن موقع عراق از حمایت وسیع کشورهای غربی برخوردار بود و از این رو از هر امکانی برای موفقیت صدام حسین و نیروهای بعثی برای مانع شدن در برابر گسترش انقلاب اسلامی در سطح منطقه بهره می‌گرفت. تعقیب این سیاست حتی شامل چشم‌پوشی از کاربرد سلاح شیمیایی در جنگ از سوی نیروهای بعثی هم می‌شد. این تسامح فرصت مناسبی را برای عراق فراهم کرد تا ضمن افزودن فرماندهی و رسته جنگ‌های شیمیایی به سازمان رزم خود، استفاده و کاربرد این سلاح را از سال 61 به بعد افزایش دهد. در جبهه‌های آبادان، مریوان، تپّه‌ شرهانی و شلمچه افراد زیادی به دلیل استنشاق گازهای سمی جان خود را از دست دادند. تقریبا در طول دوران دفاع مقدس این شیوه مرسومی از سوی رژیم بعث عراق بود که هرگاه در خطوط مقدم جبهه‌ها تاب رویارویی با نیروهای ایرانی را پیدا نمی‌کرد، روند استفاده از سلاح‌های شیمیایی را برای جبران ناکامی‌های خود افزایش می‌داد.

بعد از عملیات کربلای10، مناطق کردنشین ایران و عراق در معرض حملات شیمیایی نیروهای بعثی قرار گرفتند. ازجمله در 7 تیرماه 66 هواپیماهای عراقی چهار نقطه پر ازدحام و متراکم جمعیتی شهر سردشت از جمله بازار، بیمارستان، مدرسه، سپاه و... را به طرز وحشیانه‌ای مورد حملات شیمیایی قرار دادند که در پی آن حداقل 200 نفر از مردم بی‌دفاع شهید و بیش از 5000 نفر از آنان مصدوم شدند. در کنار این آمار در لحظه وقوع این حادثه، از آن زمان تاکنون تبعات و پیامدهای این حمله همچنان مردم سردشت را آزار می‌دهد. کسانی که در معرض گازهای سمی قرار گرفتند دچار نارسایی‌های جسمی فراوانی شدند و برخی از آنان حتی جان خود را از دست دادند و به خیل شهدا پیوستند.

فتاح غلامی

سیاسی