آجر پرانی مردم به رضا خان

27 اسفند 1130 ه.ش آیت الله سید حسن مدرس با قاطعیت و شجاعت در مجلس شورای ملی در برابر سیاست های رضاخان و جمهوری قلابی او ایستاد و هواداران رضاخان را به خشم آورد زیرا کل برنامه های رضاخان و هواداران او در اثر مخالفت شهید آیت الله مدرس بر هم ریخت.

کد خبر: ۹۱۳۰۸

به همین دلیل ، پس از آن که جلسه علنی مجلس به پایان رسید ، شهید مدرس و طرفدارانش از یک سو و طرفداران رضاخان از سوی دیگر، به جدال لفظی پرداختند.
طرفداران رضاخان که مغلوب منطق و قدرت بیان شهید مدرس شده بودند ، درصدد انتقام برآمدند. در سرسرای مجلس ، یکی از مزدوران رضاخان که دکتر حسین بهرامی (احیائ السلطنه) نام داشت و از نمایندگان طرفدار سیاست های رضاخان بود ، به تحریک رئیس مجلس (محمد تدین) سیلی محکمی به صورت شهید مدرس زد و در اثر این سیلی ، عمامه شهید مدرس بر زمین افتاد. این واقعه ، مانند رعد در تهران و شهرستان ها پیچید و احساسات مردم را علیه رضاخان و هواداران او بشدت برانگیخت ، یک روز بعد از این واقعه ، مردم تظاهرات بزرگی به طرفداری از آیت الله مدرس و علیه جمهوری قلابی رضاخان برگزار کردند. سرانجام ، همین موضوع که به یک قیام مردمی شباهت داشت ، سبب گردید برنامه نیرنگ آمیز جمهوری رضاخانی نقش بر آب شود. مرحوم ملک الشعرا بهار ، موضوع سیلی خوردن آیت الله مدرس و پیامدهای آن را به سبک جالبی به شعر درآورد. ملک الشعرا بهار که در آن زمان از طرفداران شهید مدرس بود، در بخشی از شعر بلند خود چنین می سراید:

از آن سیلی ولایت پرصدا شد
دکاکین بسته و غوغا به پا شد
به روز شنبه مجلس کربلا شد
به دولت روی اهل شهر وا شد
چو آمد در میان خلق سردار (رضاخان)
برای ضرب و شتم و زجر و کشتار
دریغ از راه دور و رنج بسیار
قشونی خلق را با نیزه راندند
ولی مردم به جای خود بماندند
رضاخان را به جای خود نشاندند
به جای گل بر او آجر پراندند
نشاید کرد با افکار پیکار
بباید خواست از مخلوق زنهار
دریغ از راه دور و رنج بسیار...

ناگفته نماند که سیلی دکتر بهرامی بی پاسخ نماند و یکی از نمایندگان طرفدار آیت الله مدرس (محی الدین مزارعی نماینده شیراز) در همان لحظه ، سیلی محکم تری به گوش بهرامی نواخت .