غم غربت ‌حقیقت دارد

سنگین‌ترین و دردناک‌ترین شکل این احساس ناخوشایند وقتی ظاهر می‌شود که فرد وقت آزادی برای فکر کردن پیدا کرده باشد. خیلی از مبتلایان می‌گویند این احساس را زمانی تجربه می‌کنند که صبح زود از خواب برخاسته‌اند و اندوهشان آن‌قدر زیاد است که توانایی شروع روز را از آنها می‌گیرد و برخی هم می‌گویند این حس پیش از خواب به آنها هجوم می‌آورد و بی‌خوابی طولانی شبانه را برایشان به همراه دارد.

مبتلای غم غربت علاوه‌بر حس دلتنگی، اندوه شدید، تنهایی و میل به گریستن، ممکن است علاقه‌اش را به حضور در جمع از دست بدهد و حتی از مشارکت در فعالیت گروهی فاصله بگیرد. نمونه بارز این آدم‌ها را حوالی غروب در حیاط خوابگاه‌های دانشجویی می‌بینید که زانو بغل گرفته‌اند و دور از جمع دوستان با چشم خیس به دوردست خیره شده‌اند. همین احساس باعث می‌شود، فرد نتواند بدرستی به فعالیت‌های روزانه‌اش برسد. برای مثال مهاجری که برای کار به کشوری دیگر رفته، همه روز در رختخواب باقی می‌ماند یا دانشجویی که برای تحصیل در شهری دیگر سکنا گزیده، بشدت افت تحصیلی پیدا می‌کند و قید درس خواندن را می‌زند.

فرد مبتلا به غم غربت، معمولا فرآیندی چند ماهه را برای انطباق احساساتش با محیط تازه طی می‌کند و راه‌هایی مثل سرگرم‌کردن خود با سرگرمی‌های محیط تازه یا دوست‌یابی یا حضور در جمع‌های شاد روانش را تسکین می‌دهد، اما این حس در برخی افراد که مستعد ابتلا به افسردگی یا اضطراب هستند یا عزیزانشان را به‌واسطه طلاق یا مرگ از دست داده‌اند، گاهی چنان شدید می‌شود که نمی‌توانند به‌تنهایی از عهده مهار غمشان بر آیند و اینجاست که باید به روان‌شناس و مشاور مراجعه کنند.

زهرا شفیعی- کارشناس ارشد مشاوره