ارکسترهای یک نفره

نرم‌افزارنویسان زیادی خودشان پروژه‌ها را مذاکره کرده، تحلیل می‌کنند، برنامه‌اش را می‌نویسند و گرافیک آن را تولید می‌کنند؛ چرا؟ چون پولی که به او می‌دهند آنقدر نیست که بتواند کس دیگری را شریک کار کند و مجبور است به سمت یک نفره پیش بردن کل پروژه کشیده شود. کلیشه این تیم‌های یک نفره در مورد نرم‌افزارنویسان، این است: شب زنده‌دار، عموما لاغر، با تمایل زیاد به خوردن تنقلاتی مثل پفک یا نوشابه‌های گازدار، مالتی‌تسک، کم‌حوصله، ریتم سریع صحبت کردن و با هدفنی در گوش. وقتی نرم‌افزارنویس با گزینه‌های خارجی مواجه می‌شود با خود می‌گوید، آنجا در این مورد خوب فکر شده و افراد حرفه‌ای در زمینه‌های مجازی تخصصی در آن نظر داده‌اند، پس بهتر است از کار آنان الگوبرداری شود. همین مساله باعث می‌شود حتی رنگ پس‌زمینه، رنگ نوار منو و رنگ و اندازه فونت‌ها هم تقلید شود. به‌این‌ترتیب کار زیرساختی در حوزه نرم‌افزار در ایران انجام نمی‌شود. برای همین نرم‌افزارهای بومی در ایران معمولا مشکل دارند، چون هزینه‌ای برای زیرساخت آن نشده و تنها به تغییرات جزئی در آن بسنده شده است.