لوکزامبورگو تنها کارگردان کهکشانی ها
جام جهانی آلمان همچون جامهای جهانی گذشته محل خاتمه یافتن دوران بازیهای ملی برای تعدادی از سرشناس ترین بازیکنان جهان است.
بازیکنانی مثل زیدان ، تورام ، ماکه له له ، فیگو و ندود که اخیرا با اصرار مسوولان فوتبال کشورشان پذیرفتند که به میادین ملی بازگردند از جمله این بازیکنان هستند.
در این میان ، لوئیز فیگو که در 10سال اخیر همواره بین بازیکنان برتر جهان بوده ، یکی از این بازیکن هاست که اعلام کرده پس از جام جهانی 2006آلمان ، جای خود را به بازیکنان جوان خواهد داد و فقط به حضور در بازیهای باشگاهی اکتفا خواهد کرد.
فیگو 27خرداد سال 1385در فرانکفورت مقابل مردان ملی پوش ایران قرار خواهدگرفت. کی یر ردنج ، نویسنده صاحب نام World Soccer به تازگی این مطلب را درباره او نوشته است.
والتر ساموئل از مسوولان رئال مادرید به دلیل اجازه دادن به فیگو برای رفتن به اینتر انتقاد کرده بود. رئال مادرید به فیگو اجازه داد تابستان گذشته ، ره اینتر را پیش گیرد و او بدون آن که حتی در اردوگاه تابستانی مادرید حاضر شود و بتواند با بازیکنان رئال خداحافظی کند به تیم اینتر منتقل شد.
فیگو همان بازیکنی است که با انتقال پرحرف و حدیثی از بارسلونا راهی رقیب دیرینه رئال مادرید شد. ساموئل که خودش هم مثل فیگو مسیر مشابه مادرید میلان را پیموده ، می گوید: نمی توانم بفهمم که چرا مادرید به فیگو اجازه رفتن داد.
او در اینتر برای ما خیلی خوب بازی می کند، فصل قبل هم در مادرید خیلی خوب بازی کرد، او قلب تیم ما بود. در هر بازی 110درصد تلاشش را می کرد و با تمرکزی دو چندان وارد زمین می شد.
وقتی تیمی به فکر مبارزه است به چنین بازیکن هایی احتیاج دارد، او باعث پیشرفت ما شد. بجز رئال ، او باعث پیشرفت پرتغال هم شد. او بار دیگر به تیم ملی برگشت تا آخرین تلاش خود را برای تیم ملی کشورش به کار گیرد. این بازیکن 33ساله حتی بیشتر از اوزه بیو، افتخار و جام کسب کرده است ، قهرمانی در اسپانیا با بارسلونا و رئال مادرید، قهرمانی در جام باشگاه های جهان ، لیگ قهرمانان ، جام برندگان جام و جام برتر اروپا گوشه ای از افتخارات این بازیکن پرتغالی است.
او توانست عناوین مرد سال فوتبال جهان و اروپا را نیز در کارنامه اش ثبت کند. پس از شکست ناامیدکننده در فینال یورو 2004، فیگو تصمیم گرفت بعد از 112بازی ملی از میادین ملی خداحافظی کند.
وی گفت : فشار به عنوان میزبان جام ملتهای اروپا روی ما زیاد بود. بجز آن من نیاز به استراحت داشتم تا بتوانم بیش از گذشته در کنار خانواده ام باشم.
نمی خواستم بیشتر برای تیم ملی بازی کنم ، چون فکر می کردم لوئیز فیلیپه اسکولاری می خواهد تیم جدیدی با بازیکنان جوان بسازد. نمی خواستم مشکلی برای تیم به وجود آید، چون قبلا هم طعم چنین مشکلاتی را چشیده بودم.
اما بعداز مدتی حس کردم انگیزه دیگری برای بازگشت به تیم ملی پیدا کرده ام و در صورت نیاز مردم و مربی می توانم برای تیم ملی مفید باشم و به نظرم رسید که آنها هم مرا می خواهند و مطمئنا این آخرین دوران او در تیم ملی است.
او یکی از آخرین بازماندگان نسل طلایی فوتبال پرتغال است که توانستند اوایل دهه 90، دوبار قهرمان جام جهانی جوانان شوند، اما هرگز نتوانستند در رده سنی بزرگسالان عنوانی کسب کنند.
فیگو درباره اتفاقاتی که باعث رفتن او از مادرید شد، می گوید: من مربی آن زمان تیم وندرلی لوکزامبورگو را مقصر نمی دانم ، او کارش را انجام می داد، اما من می دانم که بازیکنان تیم را کسان دیگری انتخاب می کردند.
او فقط کسی بود که نمایش رئال مادرید را روی صحنه می برد، همه این را می دانند. البته فیگو نام فلورنتینو پرز را در این باره به زبان نمی آورد، اما به هر حال فیگو از رئال رفت.
خودش می گوید: خانواده ام در میلان راحت هستند، در کنار سانتیاگو سولاری ، والتر ساموئل و استبان کامبیانو، 3بازیکن قبلی رئال بودن به من کمک زیادی می کند. ما مثل شبهای گذشته در مادرید با هم صحبت می کنیم.
صحبتهای زیادی درباره فیگو باقی مانده است ، ولی مساله مهم این است : آیا فیگو می تواند پرتغال را در آخرین جام جهانی اش بخوبی هدایت کند؛
مترجم: مزدک میرزایی 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
