در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
حکایت دست و هندوانه
در فرهنگ غنی ایران اسلامی ، حکایات و تمثیل های فراوانی وجود دارد که یک دنیا تجربه ، فکر، تعقل و تدبیر پشتوانه آنهاست و الگو گرفتن از بسیاری از این حکایات و ضرب المثل ها می تواند
ضرب المثلی است که می گوید «هر کسی را بهرکاری ساختند.» این ضرب المثل ، کنایه از آن است که افراد جامعه توانایی ها و استعدادهای بالقوه و مخصوص خود را دارند و در فرآیند زندگی و فعالیت های اجتماعی و شغلی باید به فراخور این توانایی ها در جایگاه مخصوص خود قرار گیرند.
از این ضرب المثل ، مفهوم عدل و عدالت را نیز می توان برداشت کرد، زیرا بنا به تعبیری ، عدالت یعنی هر چیزی در جای خود قرار گرفتن.
در موضوع انتصاب مدیران و پیشه کردن شغل و حرفه نیز این ضرب المثل کارآیی دارد و چنانچه متولیان امور در انتصاب مدیران سطوح گوناگون دستگاه های اجرایی و قضایی و همچنین مردم در انتخاب نمایندگان خود در شوراهای اسلامی شهر و روستا و مجلسین شورای اسلامی و خبرگان و نیز افراد مختلف جامعه در انتخاب مسیر زندگی ، رشته تحصیلی ، شغل و... دقت لازم را به عمل آورند و مطابق توانمندی ها و استطاعت فکری و مالی خویش عمل کنند، از شمار شکست ها و اشتباهات کاسته و بر موفقیت ها افزوده خواهد شد.
اخیرا شنیدیم که در یک هفته نامه محلی در استان هرمزگان که امتیاز آن متعلق به یکی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی است مطالب بسیار موهنی علیه انقلاب و نظام درج شده که حتی دشمنان تابلودار خارجی نظام اسلامی نیز این چنین بی پروا و گستاخانه سخن نمی گویند.
سوال این است که آیا آنچه در این نشریه درج شده ، مورد تایید صاحب امتیاز و مدیر مسوول آن و مسبوق به سابقه بوده است.
اگر پاسخ مثبت باشد که بسیار بعید به نظر می رسد چگونه چنین فردی با چنین نگرشی توانسته است از فیلترهای قانونی نظارت بگذرد و وارد مجلس شورای اسلامی شود و مجوز نشریه بگیرد؛
عقل و منطق حکم می کند، اظهارات این نماینده مجلس را که اذعان کرده است از درج چنین مطلبی در نشریه اش با خبر نبوده و مورد تایید او نیست و حتی به مخیله اش هم راه نمی داده چنین عبارات سخیف و موهنی چاپ شود بپذیریم و اشکال کار را در جایی دیگر بیابیم.
بدون شک نویسنده مطلب هر که هست باید در برابر قانون پاسخگو باشد و جزا و مکافات اقدام قبیح خود را ببیند. تاییدکنندگان آن مطلب و کسانی که در غیاب مدیرمسوول ، صفحات نشریه را ملاحظه و امضائ کرده اند نیز باید پاسخگو باشند.
البته قانون مطبوعات ، صاحب امتیاز و مدیر مسوول نشریه را ولو این که مدعی باشد از درج این مطلب بی خبر بوده است ، مسوول و پاسخگو می داند و مسوولیت درج هر گونه مطلبی در وهله اول برعهده اوست ، زیرا زمان اعطای مجوز نشریه ، ویژگی های او از سوی هیات نظارت برمطبوعات مورد بررسی قرار گرفته و مجوز صادر شده است.... اما واقعیت چیست؛
یکی از مشکلاتی که در حال حاضر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بویژه معاونت مطبوعاتی با آن روبه روست ، انبوه درخواست های صدور مجوز نشریه از سوی کسانی است که بسیاری از آنها هیچ سررشته ای از مطبوعات و کار مطبوعاتی و فنون روزنامه نگاری ندارند و صرفا به خاطر چشم و هم چشمی یا اهداف سیاسی و شاید هم اقتصادی وارد این حرفه می شوند و چون خود صلاحیت فنی و حرفه ای لازم یا وقت کافی در اختیار ندارند، همچون موسسات کرایه خودروی دربستی ، نشریه را به صورت دربست اجاره می دهند یا کار نشریه را به دیگران وا می گذارند و فقط از دور، دست بر آتش دارند و چه بسا از همین هم غفلت کنند و روزها و ماهها سر نزنند.
برخی متقاضیان حتی بنیه مالی کافی برای راه اندازی یک نشریه ندارند و صرفا به امید دریافت کمکهای دولتی و تسهیلات بانکی درخواست مجوز می کنند و در واقع با دست خالی وارد گود می شوند. طبیعی است در چنین حالتی زمینه فساد و از هر نوع ، چه سیاسی و چه اقتصادی و اخلاقی فراهم است و شیطان هم در کمین افراد ضعیف النفس! چرا در امور پزشکی ، بهداشتی و درمانی و امور صنعتی به متخصص و خبره آن حرفه مراجعه می کنیم و به طور مثال برای درمان سرماخوردگی یا نارسایی قلبی به سراغ مکانیک خودرو نمی رویم ، ولی در مقولات فرهنگی و دینی بدون این که کمترین اطلاعی از این موضوعات داشته باشیم ، نه تنها خود وارد می شویم ، بلکه افراد کم دان و کم اطلاع دیگر را نیز به کار می گیریم؛ براستی چرا؛!
شاید بخشی از پاسخ این چرا به قانون مربوط باشد که اگر چنین است بدون رودربایستی و بی توجه به جار و جنجال هوچی گران سیاسی ، باید این ضعف قانونی را برطرف کرد و دولت و مجلس در این باره باید پیشگام شوند.
اگر اشکال در نظارت دستگاه های نظارتی است ، باید این معضل را برطرف کرد. به هر حال نمی توان دست روی دست گذاشت و هر از گاه شاهد این گونه مسائل بحران زا بود. اصل قضیه در همان مطلبی نهفته است که در طلیعه این یادداشت به آن اشاره شد؛ هر کسی را بهر کاری ساختند.
مکانیک باید کار مکانیکی خود را بکند و از دخالت در امور پزشکی بپرهیزد. نجار باید نجاری بکند و دخالتی در اسکلت بندی ساختمان و چگونگی تهیه گچ و ملات سیمان نداشته باشد. روزنامه نگار باید کار روزنامه نگاری اش را بکند و نماینده مجلس بهتر است تمامی وقت و توان خویش را صرف قانونگذاری کند و با حضور موثر در کمیسیون های تخصصی و ارائه راهکاری متقن و مستحکم ، به پالایش و اصلاح و جهت گیری صحیح لوایح و طرحها همت بگمارد، به گونه ای که قانونی که از تصویب مجلس شورای اسلامی می گذرد، از هر جهت بی عیب و نقص باشد و مصالح کشور و انقلاب و منافع عموم مردم در آن لحاظ شده باشد.
البته این نکته را هم نباید از نظر دور داشت که در میان نمایندگان مجلس ، افراد آشنا و مسلط به امور فرهنگی ، کم نیستند که بعضا نشریه هم دارند، ولی با بهره گرفتن از افراد خبره و صددرصد مطمئن ، راه سواستفاده را بسته اند. در آخر، از ضرب المثلی دیگر مدد می گیریم که با «یک دست نمی توان چند هندوانه برداشت.»
علیرضا ملکیان 
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
