حمید معصومی‌نژاد: از این شوخی‌ها ناراحت نمی‌شوم

او اخیرا در گفت‌وگو با تماشاگران درباره چگونگی تهیه این گزارش‌ها گفته است: شاید 20 سال پیش که این روش را شروع کردم، در دنیا اولین بودم. این که مثلا در یک استادیوم یا در یک تظاهرات بین هزاران نفر بایستید و یک سه‌پایه ارزانقیمت چینی را جلوی خود بگذارید و روی آن دوربین باشد، کار سختی است. من دیگر عادت کرده‌ام، اما این‌گونه کار کردن مشکلاتی دارد. فیلم‌های پشت‌صحنه گزارش‌های من هستند که نشان می‌دهد خیلی‌ها از پشت‌سر شکلک درمی‌آورند یا ممکن است بین کسانی که در کادر دیده می‌شوند و از جلوی دوربین رد می‌شوند، کسانی باشند که پوشش مناسبی نداشته باشند. بنابراین تنهایی کار کردن مشکلاتی دارد، اما من دیگر عادت کرده‌ام.» ولی گویا این موضوع، تازه برای مردم جالب شده و خبرنگاران دیگری هم چنین روشی دارند. او دراین‌باره نیز می‌گوید: «اصطلاحا به این جنس کار کردن می‌گویند خبرنگار کوله‌پشتی؛ یعنی همه چیز روی دوش خبرنگار است. مثل خبرنگاران منطقه جنگی دست تنها هستند. حالا که گزارش‌های داخل شهر را هم به همین روش می‌گیرم به من هم می‌گویند خبرنگار کوله‌پشتی. حتی شنیده‌ام در دانشگاه خبر صداوسیما شیوه کاری من را به عنوان الگوی خبرنگاری کوله‌پشتی معرفی می‌کنند و مثال می‌زنند. بعضی دوستان خبرنگار هم گاهی گلایه‌های دوستانه می‌کنند و می‌گویند از ما می‌خواهند مثل شما باشیم. چه کار کنیم؟» او در ادامه خاطرنشان می‌کند: صدها نفر به من گفته‌اند بیشتر از اینکه خبرنگاران ایتالیایی از ایتالیا خبر بدهند، من از ایتالیا خبر می‌دهم. چون من واقعا همه اتفاقات را پوشش می‌دهم و همیشه هم در آن نقاط حضور دارم. علاوه بر گزارش‌های تلویزیون و رادیو که بیشتر مردم می‌شنوند، گزارش‌هایی به زبان ایتالیایی برای رادیو ایتالیای جمهوری اسلامی ایران می‌فرستم.» دلش نمی‌خواهد درباره دستگیری‌های هفتگی پلیس ایتالیا حرف بزند و اینها را حاشیه‌های بی‌حاصلی می‌داند که در کارش خللی ایجاد نکرده، ولی با همه این مشکلات تلاش می‌کند گزارش‌هایش افت نکند: «برای من مهم‌ترین نکته این است که گزارش‌هایم متنوع باشد و باعث خستگی مردم نشود. معتقدم باید در گزارش، رنگ‌ها و صحنه‌ها زیبا و گزارش‌ها کوتاه و متنوع باشد. چون نظرم این است که مردم را نباید خسته کرد و عشق به کار در من آن‌قدر هست که به پولش فکر نکرده و مقایسه نکنم که بعد از این همه سال چقدر درآمد دارم.»

وی تصریح می‌کند: «دو کتاب در ایتالیا نوشته‌ام؛ یکی به نام «ایران، گنجینه‌های پارسی» و دیگری «ایران: سفر به کشوری میان شرق و غرب» است که برای آشنایی ایتالیایی‌هایی که می‌خواهند به ایران سفر کنند، مؤثر است». البته او به نکته دیگری هم اشاره می‌کند: «من هر روز در فضای مجازی بوده و در خیلی از گروه‌ها عضو هستم، وقتی طنزی می‌گذارند، شوخی‌ای می‌کنند، می‌بینم، ولی نمی‌خواهم حساسیتی ایجاد شود و کلا از این شوخی‌ها ناراحت نمی‌شوم.» و خودش سرشوخی را باز می‌کند: «هیچ ‌وقت فکر نکرده بودم که این رم گفتن من ایرادی دارد، ولی اگر مشکلی هست، آرام‌تر بیان می‌کنم... باور کنید فکر نمی‌کردم این‌قدر سوژه شود!»