او به «تپش» میگوید: «موضوع تفکیک یا تجمیع زندانیان هزینه و فایدههایی دارد و بهصورت مطلق نمیتوان گفت خوب یا بد است. در مواردی ممکن است مفید باشد، اما جاهایی اینطور نیست. به عقیده من بهتر است ابتدا راجع به هزینه و فایدههای این اقدام صحبت شود و سپس نتیجه بگیریم، از سویی باید در نظر داشت این موضوع را نمیتوان فقط از دید حقوقی نگریست. تنها جایی که قانون به تفکیک اشاره کرده است، جایی است که صحبت از محکومان سیاسی میشود، اما از آنجا که طبق قانون تا به حال جرم سیاسی تعریف نشده است، بنابراین نمیتوانیم قائل به وجود محکومان سیاسی نیز شویم. طبق این قانون، شرایط خاصی برای محکومان سیاسی در نظر گرفته شده است؛بهعنوان مثال آنها باید تسهیلات خاصی داشته باشند، لباس زندان نپوشند، روزنامه داشته باشند و.... سالهاست با توجه به بخشنامه خاصی که وجود دارد، زندانیان دیگر لباس زندان نمیپوشند مگر اینکه بخواهند به دادگاه یا مراجع دیگر بروند. بنابراین تنها تفکیک قانونی مربوط به مجرمان سیاسی است که باز هم تاکید میکنم به دلیل نبود تعریف، نمیتوان مصداقی برای آن پیدا کرد. پس این موضوع هم قابلیت اجرا ندارد. نکتهای که در این بین وجود دارد این است که اگر بخواهیم از منظر جرم شناسی نگاه کنیم، تفکیک اصلی تنها در جداسازی متهمان و محکومان بوده و دلیل آن هم مشخص است.»
این جرمشناس ادامه میدهد: «اما اینکه قرار باشد محکومان دارای جرم خفیفتر با محکومان دارای جرم سنگینتر کنار هم باشند، ممکن است آثار منفی داشته باشد، آن هم در مورد کودکان است یا کسانی که مستعد یادگیری جرایم سنگینتر هستند.
به نظر میرسد که این افراد باید از مجرمان باسابقه و خطرناک تفکیک شوند، به این لحاظ که بتوانند به جامعه بازگردند و زندان، بازتولید جامعه نداشته باشد. اما درخصوص جرایم امنیتی فرض بر این است که آنان تحت تاثیر زندان و زندانیان دیگر قرار نگیرند و این افراد یک ایدئولوژی و فکر دارند، و بنابراین تحت تاثیر یک قاتل و قاچاقچی قرار نمیگیرند که بخواهند جرم دیگری علاوه بر جرم خودشان انجام دهند.
با این حال اینکه عدهای از انتقالشان ناراضیاند، به عقیده من تا حدودی حق دارند و دلیل این حق داشتن این است که متاسفانه زندانهای ما استانداردهای کافی و لازم را ندارد. دلیل اصلی اعتراضشان همین مساله نبود امکانات در بندهای دیگر زندان است. در صورت عمل به موضوع عدم تفکیک زندانیان، باید دو نکته را مدنظر قرار داد؛ اول اینکه زندانهای ما از استاندارد کافی برخوردار نیستند و این موضوع نیاز به امکانات کافی دارد و از سوی دیگر فرد زندانی در شرایطی با نظارتهای کافی از سوی سازمان زندانها میتواند نقش مصلح اجتماعی را به خوبی بازی کند.»
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم