نگین بدمینتون

در تجمع کشورهای عربی غرب و خاورمیانه، بدمنیتون تقریبا محلی از اعراب ندارد و از همین رو محاصره ایران در میان چنین کشورهای بیگانه‌ای با بدمینتون سبب شده این رشته پرانرژی در کشور ما جایگاه خود را نیابد. چون یکی از ارکان پیشرفت و ترقی وجود رقیب است و ما در منطقه‌ای قرار گرفته‌ایم که تا کیلومترها هیچ رقیبی وجود ندارد؛ نه در کشورهای عربی و نه در کشورهای آسیای میانه.

در چنین اتمسفری بدمینتون ایران کمتر رشد کرده و در تمام این سال‌ها فقط در چند نام تکراری خلاصه شده است. در سال‌های دور بهادر زکی‌زاده چراغ این رشته را روشن نگه داشته بود، چراغی که در سال‌های بعدتر آن را به دست کاوه محرابی داد تا او سال‌ها پرچمدار این رشته باشد.

در سال‌های اخیر اما این شعله تک‌نفره با تلاش‌های فدراسیون متکثر شده و حالا نام‌های جدیدی را در بدمینتون می‌بینیم. به موازات این نام‌های جدید، بدمینتون بانوان توانسته برای خود جایگاهی هرچند کم و اندک دست و پا کند. در این بخش همه موجودیت ما به دو نام محدود می‌شود؛ ثریا آقایی و نگین امیری‌پور. دو بانوی جوانی که حالا پرچمدار بدمینتون بانوان ایرانی هستند و آرزوهای بزرگی در سر دارند که یکی از آنها رسیدن به دروازه‌های المپیک است؛ بزرگ‌ترین جشنواره جهانی که تاکنون هیچ سهمیه رسمی در بدمینتون بانوان در آن نداشته‌ایم و حالا ثریا و نگین می‌کوشند این تابو را بشکنند. رویایی در دوردست که تعبیر آن بسی دشوار است.

نگین امیری‌پور و ثریا آقایی از اردیبهشت ماه برای جمع کردن امتیاز جهت کسب سهمیه المپیک در مسابقات مختلفی شرکت کرده و توانسته‌اند در رنکینگ پیشروی داشته باشند، به طوری که تیم دو نفره آنها اکنون در رده 60 جهان است، اما در نیمه راه، ثریا آقایی به دلیل مصدومیت رفیق نیمه راه شد تا همین اتفاق تلخ نگین امیری‌پور را با مشکل روبه‌رو کند. همین مصدومیت غیرمنتظره به مشکلی بزرگ برای دو بانوی بدمینتون باز ایران برای کسب سهمیه دوبل المپیک تبدیل شده است. از همین رو با مصدومیت ناگهانی ثریا آقایی، امیری پور تمرکز خود را روی کسب سهمیه انفرادی گذاشته و در این باره می‌گوید: مصدومیت ثریا کمی برنامه‌ها را به هم ریخت. هر چیزی که هست امیدوارم سریع‌تر برگردد. من فعلا کار را ادامه می‌دهم و آن را رها نمی‌کنم. درست است که همراه ثریا آقایی برای دوبل هم برنامه داشتیم، اما روی قسمت انفرادی هم تمرکز کرده بودیم. ان‌شا‌ء‌الله ثریا هر‌ چه‌ ز‌و‌د‌تر مشکل آسیب‌دیدگی‌اش برطرف شود. البته فکر نمی‌کنم دیگر در دوبل به نتیجه‌ای برسیم و باید روی انفرادی تمرکز کامل کنیم.

امیری‌پور قصد دارد تا آخرین تورنمنت برای کسب سهمیه بجنگد. او در این باره البته نیازمند حمایت است: واقعیت این است که هزینه‌هایمان سنگین بوده و هر چقدر جلوتر هم می‌رویم سنگین‌تر می‌شود. قاعدتا جدا از امتیازاتی که می‌گیریم، بحث هزینه‌ها هم دغدغه‌ ماست. فدراسیون تا جایی که توانسته حمایت کرده که امیدوارم بیشتر از این باشد و آقای پوریا کمک‌های بیشتری کند؛ چراکه باید بیشتر از این پول بدهیم. من هم فعلا ادامه می‌دهم. امیدوارم ثریا هم بیاید و همگام شویم. اگر هم ثریا نتواند ادامه دهد، فعلا تا آخر اسفند که مسابقات هند و مالزی است، کار را دنبال خواهم کرد. در حال‌ حاضر رنکینگ من 145 است و اگر زیر 100 برسم برای کسب سهمیه المپیک امیدوارتر می‌شوم.

آیسان سعیدی