درنگ

این خانه، خانه نیست

خانه همیشه محل امنی است، به‌خصوص برای ما ایرانی‌ها که اگر مدت طولانی را به گشت و گذار برویم و خیلی هم خوش بگذرد، به خانه که می‌رسیم می‌گوییم «هیچ جای دنیا خونه آدم نمی‌شه». یا همه ما به خاطر داریم که بارها از بزرگ‌ترهایمان شنیده‌ایم «حرف نباید از خونه بیرون بره». خانه حریم اعضای یک خانواده است و همه جوره حرمت خودش و ساکنانش واجب است. اگر هم روزی از نفوذ دشمن می‌ترسیم از این می‌گوییم که نباید بگذاریم پایش با ماهواره یا هرچیز دیگری به خانه‌هایمان باز شود. هر خانه هم بزرگ‌تری دارد که سعی می‌کند شیرازه امور را به دست بگیرد تا حتی اگر اختلاف و ناراحتی‌ای هست، حرمت‌ها حفظ شود و به قول معروف صدایی از خانه بیرون نرود.

کد خبر: ۸۷۰۴۵۱

این کلمه بعدها شکل متفاوت‌تری هم به خود گرفت و اصناف مختلف خانه‌هایی را برای سر و سامان دادن کارهایشان ایجاد کردند؛ خانه‌هایی که به هزار و یک دلیل در کشور ما با شفاف عمل نکردن، موفق نبودن در جلب رضایت اعضا و... بیشتر تبدیل به یک نام شدند تا خانه‌ای امن برای اعضایشان. همان طور هم که انتظار می‌رود، در چنین شرایطی اختلاف‌های زیادی پیش می‌آید و صداها هم از خانه بیرون می‌رود!

خانه موسیقی به‌عنوان یکی از همین خانه‌ها همیشه ناراضی داشته است. این اتفاق تا حدی طبیعی است چون نمی‌توان همیشه همه را راضی نگه داشت. اما وقتی نارضایتی‌ها از حد می‌گذرد و دلگیری‌های اعضای خانه از این طرف و آن طرف شنیده می‌شود، خانه دیگر خانه نیست. طی چند سال گذشته هر روز رسانه‌ها پر بوده از شکایت‌های ریزودرشت اهالی موسیقی از این خانه. شکایت‌هایی که هرگز پاسخ شفافی به آن داده نشد. حسین علیزاده چهره شناخته شده موسیقی که دبیری شورای عالی خانه موسیقی را به عهده داشت یکی از کسانی بود که بارها توسط خبرنگاران و اهالی موسیقی مورد سوال واقع شد. او که بلد نیست خودش را به قول معروف به کوچه علی‌چپ بزند و حرف‌ها را به روی خودش نیاورد، بالاخره خسته شد و به حرف آمد. در نشست خبری کنسرتش گفت که از سمت خود در خانه موسیقی استعفا کرده و راجع به این موضوع توضیحاتی داد که این حرف‌ها تا همین روز گذشته حواشی متعددی در پی داشته است.

هر چند در بیانیه خانه موسیقی به نکته خاصی اشاره نشده بود اما از صبح روز گذشته موضوعاتی چون حسین علیزاده از هیچ چیز خبر ندارد، او مدام کنسرت برگزار می‌کند و اشاراتی به کسب درآمد هنرمند از این موسیقی بیان شد که در شأن اعضای خانه موسیقی نبود. به فرض که این هنرمند مدام کنسرت برگزار کند، حتی به فکر درآمد باشد یا به سبب آن که مدرس دانشگاه نیست در جریان بسیاری از امور نباشد. آیا این حرف‌ها پاسخ مناسبی در برابر هنرمندی است که یک عمر در عرصه هنر کار کرده و همه از او به خوشنامی یاد می‌کنند؟

به نظر می‌رسد طی سال‌های گذشته خانه موسیقی نه نقدهای رسانه‌ها را خوانده و نه پاسخی به خواسته و انتقادات هنرمندان داده است. اگر هم اقدامی کرده کاملا رسانه‌ای بوده و این را به‌خوبی نشان داده که صمیمیت لازم میان اعضای یک خانواده را در خود نداشته است. واقعا در چنین شرایطی چگونه اهالی موسیقی توقع دارند دولت، مردم یا هر شخص و نهاد دیگری مشکلات موسیقی را حل کند وقتی خود هنوز نتوانسته‌اند به اتفاق نظر برسند و مشکلاتشان را در درون خود حل کنند؟