در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
اوج حج
احرام حاجیان و حرکتشان از مکه به سوی عرفات و مشعرالحرام و منا ، اوج مناسک حج است. تنها ذکر واجب هم در این مسیر، همان «تلبیه» است: لبیک ، اللهم لبیک....
«وقوف» با «سکوت» و «طمانینه» و «آرامش» همراه است و تنها دعای عرفه است که ما شیعیان با اشتیاق از زبان فصیح و لسان عاشقانه امام حسین (ع) می آموزیم که چگونه با ملکوت نجوا کنیم . وقوف برای ما با همین دعای شگفت به شکوفایی می رسد. این دعا در کنار ادعیه والایی چون دعای «کمیل» و دعای «ابوحمزه» و مناجات «خمس عشره» از گرانسنگ ترین میراث عرفانی فرهنگ ماست که باید قدرشان را دانست . همه مبانی و ارکان و اصول عرفان شیعه در لحظه لحظه دعای عرفه به چشم می آیند و گوش جان ما را می نوازند. حواسمان باشد که مبلغان و مداحان کاروان ها در این وقوف ها با پرداختن به مجلسها و مسائل دیگر ، این سکوت و وقوف و اوج دعای عرفه را کمرنگ نسازند. در فرهنگ معصومان و سنت ائمه این اعتدال بخوبی رعایت شده . بر ماست که به نام روضه و تبلیغ و اذکار و اوراد دیگر ، سکوت و حضور قلب حاجیان را به هم نزنیم ، یعنی اعتدال و اعتدال و اعتدال . در این وقوف ها دیده ام که حاجیان آسیای شرقی [که آرام ترین و منظم ترین و شاخص ترین حاجیان این موسم اند] سلوکی توامان با «فرح» و «آرامش» و «شادمانگی» مثبت داشته اند ، یعنی لذتی که باید از حج و مناسک آن برد ، سبکبالی و احساس شادمانگی است . آنها در ظاهر با یک ساک دستی معمولی می آیند و با همان ساک دستی معمولی هم می روند. بار ظاهری اضافه در چمدان ندارند. در مناسک و سلوک هم ، آداب اضافه و دست وپاگیر را بر روح خود تحمیل نمی کنند. در وقوف و سکوت و آرامش می خواهند به جایی برسند و بتوانند بگویند: بگذاریم که احساس هوایی بخورد.
سهیل محمودی - 19 دی ماه 1384
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
