من‌آدمی وابسته‌ام !

این اختلال در زنان و بچه‌های کوچک خانواده شایع‌تر است. افرادی که در کودکی بیماری جسمی مزمنی داشته‌اند، ممکن است بیش از بقیه، مستعد ابتلا به این اختلال باشند.‌ برای تشخیص این اختلال حداقل پنج نشانه از علائم زیر باید وجود داشته باشد:

ـ بشدت نیاز دارد دیگران مسئولیت بیشتر مسائل عمده زندگی‌اش را به عهده بگیرند.

ـ در گرفتن تصمیم‌های روزمره بدون دریافت کمک و توصیه و اطمینان بخشی از سوی دیگران مشکل دارند و نمی‌توانند تصمیم بگیرند.

ـ به دلیل ترس از حمایت نشدن یا تائید دیگران، در ابراز مخالفت با آنها مشکل دارند.

ـ در انجام دادن کارها و امورات خود بدون کمک دیگران مشکل دارند و نمی‌توانند به قضاوت‌های خود اطمینان داشته باشند و اعتماد به نفس بسیار پایینی دارند.

ـ در کسب حمایت و پشتیبانی دیگران بیش از حد معطل می‌مانند و برای گرفتن حمایت به خیلی از کارها تن می‌دهند.

ـ چون به‌شدت احساس می‌کنند توانایی مراقبت کردن از خود را ندارند بنابراین وقتی تنها هستند به شدت احساس درماندگی و ناراحتی می‌کنند.

ـ با ختم یک رابطه صمیمانه، فورا به جست و جوی رابطه‌ای دیگر می‌پردازند تا آن را منبع مراقبت و حمایت از خودشان قرار دهند.

ـ نسبت به این که دیگران آنها را تنها بگذارند و از او مراقبت نکنند، اشتغال ذهنی مداوم دارند.

بدبینی، بی‌اطمینانی به خود، انفعال و ترس از ابراز احساسات جنسی و پرخاشگرانه، مشخصه‌های رفتار بیمار مبتلا به اختلال شخصیت وابسته است. این گونه افراد ممکن است همسری بدرفتار،‌ بی‌وفا یا الکلی را مدت‌ها تحمل کنند برای این که احساس دلبستگی‌شان به او خدشه‌دار نشود. در کل به دلیل ترس از تنهایی بسیاری از مسائل را تحمل می‌کنند.

افراد مبتلا به این اختلال از تصمیم گیری عاجز هستند و از موقعیت‌های مسئولیت دار پرهیز می‌کنند و اگر از آنها خواسته شود نقش رهبر را در جایی به عهده بگیرند، مضطرب می‌شوند و ترجیح می‌دهند تحت سلطه باشند. درمان‌های مبتنی بر تغییر نگرش باعث می‌شود بیمار بتواند عوامل اولیه شکل‌گیری رفتار خود را بشناسد و با حمایت درمانگر، به فردی مستقل‌تر، جرأتمندتر و با اتکای بیشتر به خودش تبدیل شود. رفتاردرمانی، جرأت‌آموزی، خانواده‌درمانی و گروه‌درمانی نیز توصیه می‌شود تا فرد بتواند بر بیماری غلبه کند و در صورت داشتن حملات اضطرابی، دارودرمانی نیز توصیه می‌شود.

دکتر مهرنوش دارینی

‌ روان‌شناس و مشاور