من‌ مهد‌کودک نمی‌‌رم!

پاسخ مشاور

شیوه درست رفتار با این گونه کودکان این است که او را در محیط قرار دهید و با او همراهی کنید، اما به مرور میزان فاصله خود را با او زیاد کنید. نکته قابل توجه این است که حتما بر جلب اعتماد او دقت کنید. بی‌خبر و ناآگاه او را رها و ترک نکنید. با او از روش‌های تشویقی استفاده کنید، مثلا به او بگویید اگر امروز تا زمان تعیین شده در کلاس بمانی، فلان جایزه را برایت تهیه می‌کنم. البته سیستم تقویت کردن رفتار‌های مثبت نیز اصول خاص خود را دارد. به این منظور که پس از تثبیت یک رفتار باید از تشویق‌های مستمر اجتناب کنید و تشویق را به پس از چند پاسخ و رفتار مثبت او موکول کنید. گاهی پس از یک رفتار، گاهی پس از دو رفتار و گاهی پس از هفت رفتار.

غیرقابل پیش‌بینی بودن تشویق، انگیزه او را برای رفتار مناسب بیشتر می‌کند. نکته بعد این که سعی کنید در روز‌های اول زمانی کوتاه‌تر را برای حضور او تعیین کنید، اما به مرور این زمان را طولانی‌تر کنید. سعی کنید به رفتار‌های گریه یا بی‌تابی و... او پاسخ مثبت ندهید. او باید قانون را بشناسد و از حربه گریه برای رهایی از آن سود نجوید. در عوض به او بگویید که اگر تا مثلا یک ساعت با صبوری بمانی و به حرف‌های مربی گوش دهی تو را تشویق می‌کنم. یادتان باشد نیازی به خشونت نیست، بلکه باید با قاطعیت رفتار کنید. محبت همراه با قاطعیت. او بداند دوستش دارید، اما باید قانون را رعایت کند. حتما به صورت غیرمستقیم در حضور او و برای دیگران رفتار ماندن در کلاس را تمجید کنید. در کلاس از مربی بخواهید به او مسئولیت داده و او را مورد توجه قرار دهد. در نقطه دید او بنشینید و آرام آرام به خارج از کلاس، اما در دید‌رس او باشید تا گاها بتواند به شما مراجعه کند و به کلاس برگردد. اجازه ندهید زمان به خستگی او منجر شود، قبل از بی‌تابی حضورش را خاتمه دهید، اما به مرور با افزایش تحمل او این حضور را طولانی‌تر کنید. هر اقدامی که باعث شود تا او از ماندن در کلاس احساس خوشایندی داشته باشد موثر است. شما علایق فرزندتان را می‌شناسید، از همان‌ها کمک بگیرید. می‌توانید ساعت‌های بازی را در روزهای اول انتخاب کنید؛ یعنی ساعت‌هایی که بچه‌ها برای بازی به حیاط می‌روند، فرزندتان را ببرید و خودتان کمی دورتر بایستید تا او دوست پیدا کند. در نهایت با مهربانی، اقتدار و صبوری می‌توانید این مشکل را برطرف کنید.