نیاز بسکتبال به بازنگری

بازی در کلاس بسکتبال اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها دشوار است بویژه سه تیمی که شانس دوباره ندارند، اما وقتی با میزبانی می‌آیند بیشتر نگرانمان می‌کنند. شاید خیلی‌ها بگویند امروز برای گفتن این حرف‌ها زود است، اما من اعتقاد دارم زمان زیادی را هم از دست داده‌ایم. اگر امروز با برنز بسکتبال ایران خیلی‌ها راضی نیستند علتش را باید در سال‌های گذشته جستجو کرد. سال 2011 که در یک‌چهارم نهایی به اردن باختیم یا سال 2013 با وجود قهرمانی در آسیا اشکال داشتیم، اما ضعف‌هایمان با یک قهرمانی گم شد. سال 2014 در بازی‌های آسیایی اینچئون کره‌جنوبی هم با از دست دادن قهرمانی بار دیگر زنگ خطر به صدا درآمد، اما سعی کردیم نشنویم درست مانند سال‌های پیشین که ضعف‌ها را دیدیم، اما چشمانمان را روی واقعیت‌ها بستیم. بسکتبال ایران به یک بازنگری اساسی نیاز دارد. ببینیم مربیانی که آمدند چه بودند و چه کردند و با چه کارنامه‌ای از بسکتبال ایران رفتند؟ آیا نمی‌شد در این سال‌ها به مربیان ایرانی بها داده شود؟ رایکو ترومن و واسلین ماتیچ سرمربیان سابق بسکتبال ایران، این دوره روی نیمکت اردن و لبنان نتیجه نگرفتند زیرا این ظرفیت‌های بسکتبال ایران بود که این مربیان را در آسیا صاحب افتخار کرد و برای آنها در رقابت‌های بسکتبال المپیک و جهانی رزومه ساخت. من دنبال ارزیابی مربیان تیم ملی نیستم اما با این نحوه رفتار که درک بائرمن را به عرش اعلا ببریم و بعد که انتظاراتمان را برآورده نکرد، سرش را به فرش بکوبیم، مخالفم. در این سال‌ها اعتدال را رعایت نکردیم حتی درباره بازیکنان نسل طلایی. آنها را از چند سال پیش به این سو پیر کردیم در حالی که بگذاریم خودشان پیر شوند و هر وقت توانایی بازی کردن نداشتند یا جایگزینان مطمئنی برایشان ساختیم، بروند. من با این نگاه‌های نامتوازن و بدون اعتدال در بیشتر زمینه‌های بسکتبال مشکل دارم و به نظرم باید اول این مشکلات را برطرف کنیم و بعد صادقانه بنشینیم و ببینیم از بسکتبال چه می‌خواهیم. اصلا برای بسکتبال کار می‌کنیم؟

مصطفی هاشمی

سرمربی تیم بسکتبال دانشگاه آزاد