یک سوم از مجموع 445 شرکت غربی تجهیز کننده ماشین جنگی صدام ، آلمانی هستند
تحقیقات بعمل آمده حاکی از آن است که یک سوم از مجموع 445 شرکت غربی که در تجهیز ماشین جنگی عراق در زمینههای مختلف به ویژه سلاحهای شیمیایی نقش داشتهاند، آلمانی بوده که علاوه بر فروش به آموزش نیروهای عراقی در جنگ تحمیلی برای استفاده از این سلاحهای شیمیایی علیه ایران، مبادرت کردهاند.
به گزارش خبرگزاری فارس ، تحقیقات بعمل آمده از سوی انجمن حمایت از قربانیان سلاحهای شیمیایی حاکی از آن است که 445 شرکت غربی در تهیه و تجهیز نمودن ماشین جنگی عراق در زمینههای مختلف و به ویژه شیمیایی نقش داشتهاند که "یک سوم" از این شرکتها آلمانی بودهاند.
نکته مهمی که در این میان وجود دارد آن است که برخی از کل شرکتهای یاری کننده به صدام جنبه صوری داشته است و بعد از اجرای اهداف مورد نظر خود از میان رفته و یا اینکه بعضا دولتهای شرکتهای تابعه از فعالیت آنها اطلاعی نداشته و پس از کسب آگاهی از کمکهای این شرکتها به رژیم مخلوع صدام ، آنها را تحت پیگرد قرار داده و یا از کنار این مسئله گذشتهاند.
گزارش 12 هزار صفحهای عراق درباره تسلیحات این کشور، حاوی اخبار پر سرو صدایی در مورد آلمان به نام "برلین" است و در این گزارش به تفصیل بیان شده که بین شرکتهای نظامی آلمان و عراق چه معاملاتی در زمینه تسلیحات انجام شده است.
یک روزنامه وابسته جناح چپ برلین به نام "تاگس زایتونگ" TagesZeitung ، در ماه دسامبر 2002 به انتشار گزارش 12 هزار صفحهای عراق به سازمان ملل درباره برنامه تسلیحاتیاش پرداخت و در این گزارش محرمانهترین قسمتها به چاپ رسید که این برای آلمان به شدت ناراحت کننده بود.
در این گزارش از آلمان به عنوان تجهیز کننده درجه اول انبارهای تسلیحاتی صدام نام برده شده است.
اسامی شرکتهای آلمانی که در گزارش عراق به سازمان ملل آمده و روزنامه "تاگس زایتونگ" بخشهای محرمانه آن را منتشر کرده، عبارتند از دایملر (Daimler) که با شرکت آمریکایی Chrystrr ادغام شد، شرکت من (Man)، زیمنس (Simens) که سفارش عراق به این شرکت برای دستگاههای سنگشکنی کلیه بود اما چون این دستگاهها مجهز به کلیدهای الکترونیکی دقیقی هستند کاربرد دیگری نیز دارند که باعث پرتاب بمب اتم میشود.
یک مجله از کانال رادیویی آلمان به نام Sudwest rund fund نیز در گزارش خود ارسال این تجهیزات را از سوی شرکت الکترونیکی "زیمنس" تایید میکند.
گری ملهولین استاد حقوق دانشگاه ویسکانسین و مدیر پروژهای به همین نام در 22 مارس 2000 نیز در گزارشی این مسئله را تایید و تصریح میکند: دولت عراق به طور استادانهای از تکنیکهای کلیدی برای ایجاد امواج شوکزای انفجاری استفاده کرده است؛ در این تکنیک مواد هستهای داخل بمب تا حدی فشرده میشود تا برای شلیک و یک سری واکنشهای زنجیرهای آماده باشد.
بر اساس این گزارش فراهم نمودن تجهیزات الکترونیکی برای سایتهای موشکی عراق نیز توسط شرکتهای Hoechest، Benz،Kloechner،Carlzeiss،Schttglass،Walter thosti Boswau، Karl Kolb صورت گرفته است.
شرکت کارل کولب(Karl Kolb) که از سال 1977 با عراق همکاری داشته تجهیز دو کارخانه اصلی حشرهکشی و مواد شوینده بغداد را بر عهده داشته و طبق گزارش 12 هزار صفحهای عراق به سازمان ملل این شرکت یکی از بزرگترین تجهیزکنندگان برنامه شیمیایی و تسلیحاتی عراق بوده است.
شرکت کارل کولب شش خط تولید سلاح شیمیایی جداگانه به نامهای احمد، عانی، محمد، عیسی، مدار و قاضی ایجاد کرد؛ ساخت اولین آنها در سال 1983 و آخرین آنها در سال 1986 تکمیل شد و در این کارخانهها از گاز خردل و اسید پروسیک تا گازهای اعصاب سارین و تابون تولید میشد.
طبق گزارش عراق همچنین شرکت Preussage از بزرگترین تجهیزکنندگان مواد شیمیایی در زمینه تولید گاز اعصاب سارین بوده است.
شرکت کارل کولب و پیولوت پلنت (برنامه شیمیایی) فروش و خدمات میلیونها دلار تجهیزات برای شش کارخانه شیمیایی مجزا در عراق و تهیه آزمایشگاههای پیشرفته برای این کشور را به منظور گسترش، توسعه گاز اعصاب و حمایت مهندسین مکانیکهای آلمانی از وزارت صنایع و صنایع نظامی عراق بر عهده داشتند.
شرکت لودویگ هامر (برنامه شیمیایی) همکاری با شرکت کارل کولب داشته و شرکت Rhein_Bayem تجهیزات هشت آزمایشگاه متحرک سم شناسی برای عراق را در دست داشته است.
شرکت ریننگ هوس (برنامه شیمیایی) تهیه کلید فسفریل برای تولید تسلیحات شیمیایی و شرکت پروسج Preussage (برنامه شیمیایی) همکاری با شرکت کارل کولب و شرکت WET (شرکت تجاری مهندسی آب) (برنامه شیمیایی و احتمالا میکروبی) را بر عهده داشتند.
تهیه و فروش مواد اعصاب، تجهیزات شیمیایی به ارزش 10 میلیون دلار، چندین تن مواد شیمیایی از جمله ترکیبات گاز اعصاب و فلورید سدیم و تری کلرید، تهیه ماشین آلات برای تبدیل راکت 122 میلیمتری به تجهیزات شیمیایی تهیه روزانه 17.6 تن کلرید فسفر فروش اثر تجهیزات به کارخانه تسلیحات شیمیایی فلوجه واتیر از جمله فعالیت این شرکتها بوده است.
شرکت دگوسا سازنده" سیلکون بی" بود که شباهت زیادی به سیانور هیدروژن داشت که عراق در سال 1985 آن را علیه ایران استفاده کرد.
شرکت بوسوائو وکناور در اکسبورگ پناهگاه مجهزی برای صدام در زیر کاخ ریاست جمهوری بنا کرد و شرکت "هی برگر" ساخت واحد تمیز کننده در مجتمع شیمیایی سامره و تولید تابون را بر عهده گرفت.
شرکت هی برگر همچنین بخش عمده کار ساختمانی آن را به شرکت لودیگ همر از کلاینوست هایم، واگذار کرد.
گری ملهولین در 22 مارس 2000 عنوان میکند: «نه تنها شرکتهای آلمانی اصلیترین فروشنده سلاحهای شیمیایی به عراق بودند، بلکه شرکتهای آلمانی موادی را به عراق میفروختند که در افزایش برد گلولههای اسکاد به عراق کمک مینمود.»
نام 80 شرکت آلمانی موجود در گزارش 12 هزار صفحهای عراق به سازمان ملل از این گزارش حذف شده است.
در میان کشورهای کمک کننده به عراق، کشور آلمان شبکه وسیع قوانین و مقرراتی را به منظور کنترل صادرات مواد تشکیل دهنده سلاحهای شیمیایئی، ترکیبات بیماریزا، تجهیزات مربوط به سلاحهای بیولوژیکی و شیمیایی دو منظوره یا اشکال دیگر همکاری را با پروژههای موشکی یا سلاحهای میکروبی و شیمیایی خارجی دارد.
تاریخچه تلاشهای کنترل صادرات تولید سلاح آلمان به سال 1984 برمیگردد؛ زمانی که دولت فدرال آلمان کنترلهایی را بر چهار ماده متشکله سلاحهای شیمیایی اعمال کرد.
آلمان همچنین در آگوست 1984 قانون جدیدی را در مورد دادن مجوز به همه کارخانجات شیمیایی و تجهیزات شیمیایی خاصی که برای تولید مواد متشکله سلاحهای شیمیایی مناسباند، وضع و اعمال کرد.
علت این امر به ویژه صادرات "کارل کولب" به کارخانه تسهیلات شیمیایی عراق در سامراء بود.
در اواسط سال 1983 کار بر روی کارخانههای تولید حشرهکش در سلمان پاک در شرف اتمام بود که بیش از 10 شرکت شیمیائی آلمانی در این کار به عراق کمک کردند؛ تجهیزات و وسایلی که آلمان برای طرحهای سامره و سلمان پاک میفرستاد، به قدری تخصصی و غیرمعمولی بود که ارسال آنها باید زنگ خطری را در دستگاههای دولتی آلمان به صدا در میآورد.
گزارش گمرک آلمان در سال 1987 حاکی است که فروش دستگاه تهویه هوا و چهار واحد تمیزکننده گاز مسموم کننده به عراق به موجب قوانین آلمان در مورد مواد و تجهیزات بسیار سمی ممنوع بوده است اما شرکت "هی برگر" همه اینها را به عراق صادر کرد بیآنکه کسی از او سؤالی بکند.
در سپتامبر 1983 کارخانه تولید گاز سمی سامراء با نظارت مهندسان شرکتهای کارل کولب، پروسج و دیگر شرکتهای آلمانی راهاندازی شد.
کارشناسان سلاحهای شیمیایی آلمان شرقی نیز قبلا کارخانهای در سامراء راه انداخته بودند و افسران عراقی را در مورد به کارگیری گاز خردل و گاز فلج کننده اعصاب در میدان نبرد تعلیم میدادند؛ در دسامبر 1983 (آذر 1362) نخستین محصول کارخانه سامرا به نام "ایپریت" یا گاز خردل آماده شد و نیروهای عراقی در برابر حمله نیروهای ایرانی از آن استفاده کردند.
بنا به گزارش بی بی سی در سپتامبر 1983 دولت ریگان رئیس جمهوری وقت آمریکا یک کارگزار اطلاعاتی ملی را مامور بررسی گسترش سلاحهای شیمیائی در جهان سوم کرد که در گزارش این کارگزار از دولت آلمان به خاطر عدم ممانعت از شرکتهای آلمانی طرف قرارداد انتقاد شده بود و عنوان شده بود :«آلمان غربی کمکهای فنی را در تهیه گاز ناتوان کننده اعصاب فراهم کرده است.»
در تحقیقات اولیه گمرک آلمان غربی، مورخ 5 نوامبر 1987 از هفت شرکت که با کارخانه سامراء ارتباط داشتند، نام برده میشود: کارل کولب، شرکت تجهیزات مهندسی پیلوت پلانت، هی برگر، لودیگ همر، پروسج، صنایع تکنیکی دیپل جیکوب و شرکت مهندسی تجاری آب سایبترا.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
پشت پرده اتاقهای دود و طلسـم
