نباید‌های عکاسی در سفر

توصیه اول شناخت دقیق قوانین، مقررات و حتی آداب و رسوم محلی است. مثلا اگر مانند دوست من ندانید فیلمبرداری در محوطه مسجدالنبی(ص) در مدینه ممنوع است؛ ممکن است به دردسر بیفتید و حتی با برخورد بد و غیرقانونی ماموران، دوربین یا گوشی خود را شکسته شده ببینید. یا مثلا اگر کنار مراکز نظامی یا امنیتی بایستید و به صرف این‌که اینجا یک نمای زیبا دارد بخواهید عکس بگیرید. یا این‌که در شهرهایی که آداب و رسوم سنتی دارد از منظره‌ای بخواهید عکسبرداری کنید که یک یا چند خانم در آن ایستاده‌اند. لطفا نگویید که این مسائل برای شما اهمیتی ندارد چون شما در آن منطقه به نوعی غریب هستید و اگر بخواهید قانون یا آداب و رسوم را رعایت نکنید حتما به دردسر خواهید افتاد. حداقل مشکلی هم که برایتان پیش خواهد آمد این است که «آرامش» به عنوان بدیهی‌ترین فایده یک سفر را نخواهید داشت.

نکته دوم این که در تصویربرداری به طور کلی (شامل عکس و فیلم) افراط نکنید. به خاطر داشته باشید که مهم‌ترین چیز این است که از هر منظره‌ای که می‌بینید ـ چه طبیعی باشد و چه تاریخی و چه حتی یک مراسم انسانی ـ لذت ببرید و البته گاهی هم به ثبت آن برای ماندن در خاطرات و رجوع به آن در آینده اقدام کنید. به نظر من کسانی که مدام دوربین در دست دارند مثل همان کسی هستند که چون یک روز سکه طلایی روی زمین پیدا کرد؛ تا پایان عمر سر به زیر حرکت کرد و از دیدن خیلی چیزها محروم شد.

نکته سوم به نوعی تکرار توصیه‌ای است که هفته پیش داشتیم. آن هفته به شما گفتیم زوم نکنید چون زوم با دوربین‌های موبایل باعث کاهش کیفیت عکس می‌شود. حالا می‌خواهیم بگوییم که خیلی به سوژه عکاسی نزدیک نشوید. مثلا اگر قرار است از یک آبشار عکسبرداری کنید ضرورتی ندارد تا پای آبشار بروید و آنگاه دکمه عکسبرداری را بزنید. یادتان باشد عکسبرداری از دور، اگرچه ممکن است جزئیاتی از تصویر به شما ندهد، ولی ترکیبی به دست خواهد داد که در اغلب موارد دیدنی‌تر از یک عکس نزدیک به سوژه است.