«مزارشریف»، حاصل یک دغدغه ملی است

مزار شریف از لحاظ سوژه و مضمون نسبت به دیگر فیلم‌های امسال سینمای ایران فیلمی متفاوت بود. کمی از حال و هوای فیلم‌تان و سوژه‌ای که برای ساخت انتخاب کردید، بگویید؟

سابقه این فیلم به سال‌های 78 ـ77 که این حادثه اتفاق افتاد، برمی‌گردد. از همان اول که من به این موضوع فکر کردم مانع‌تراشی‌های زیادی برای ساخت فیلمی درباره این اتفاق مهم وجود داشت. من هم فکر کردم این حادثه موضوع مهمی است و سینما وظیفه دارد درباره این موضوع صحبت کند.

به نظر می‌رسد فیلم شکل سفارش ندارد و کاملا زاییده دغدغه شخصی فیلمساز است.

به نظرم بیشتر یک دغدغه ملی بوده است. در کشوری که همه‌مان مسلمان هستیم و ادعای اخلاق و معرفت داریم درست نیست 9 نفر از بهترین بچه‌های این کشور به دست طالبان خیلی فجیع کشته شوند و هیچ حرفی درباره‌اش زده نشود. هر کس در زمینه کاری باید کاری می‌کرد و من هم فکر کردم به عنوان یک سینماگر وظیفه دارم درباره این اتفاق کاری انجام دهم. تمام این سال‌ها برای ساختن این فیلم درگیری ذهنی داشتم و پیگیری می‌کردم. در این میان به دلیل شرایط سیاسی زمان کارهای دیگری می‌کردم و دوست نداشتم در سینما کار کنم و همکاری‌ام با تلویزیون بود. در این زمان در سینما کاری نکردم و منتظر بودم فضا عوض شود. ساختن چنین فیلم‌هایی خیلی سخت شده است. بخشی از این سختگیری به مخاطب برمی‌گردد. مخاطبان چون در این زمینه فیلم‌های خوبی ندیده‌اند، سختگیرانه با چنین فیلم‌هایی مواجه می‌شوند. خاطره خوبی از این نوع فیلم‌ها ندارند که خیلی هم بدون دلیل نیست و تجربه عینی مخاطب این‌طور بوده است.

نگاه مدیریت فرهنگی در عرصه سیاستگذاری و نگاه استراتژیک به این حوزه را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

مسئولان از طرفی شعار فیلم ملی و ارزشی می‌دهند و از طرف دیگر همان طور که در جشنواره دیدید چنین فیلم‌هایی را تحویل نمی‌گیرند. با وجود شعارهایی که می‌دهند ته دلشان با فیلم نیست. برای همین خود من هم فکر کردم چرا باید در این فضا کار کنم و از این به بعد فقط سراغ مضامین اجتماعی می‌روم و حرف‌هایم را از این طریق می‌زنم. مسئولان فرهنگی ما سوار موج می‌شوند. عادت دارند هر موجی که ایجاد شود و فکر کنند موج بلند و خوبی است سوارش ‌شوند تا از قافله عقب نمانند. مسئولان فرهنگی ما راهگشا و راهبر نیستند. نمی‌گویند باید فلان مضمون را در جامعه جا بیندازیم و حرکت فرهنگی ایجاد کنیم و می‌توانیم جریان‌سازی کنیم. متاسفانه بسیاری از مسئولان فرهنگی بلد نیستند موج بسازند. اگر کسی هم خواست موجی بسازد وقتی دیدند این مقبول عموم نیست سعی می‌کنند مسیرشان را تغییر دهند و با بقیه همراه شوند. در حالی‌که کار مسئولان فرهنگی ذائقه‌سازی و زدن حرف جدید و تازه و بیان ناگفته‌هاست. حالا مسئولان فرهنگی ما به عنوان مسلمان مقید و متعهد، باید حرف‌هایی در زمینه‌های ملی و ارزشی داشته باشند.

می خواهم بگویم مسئول فرهنگی کارش این نیست که مثل خیلی از تماشاگران عادی در حوزه سینما منفعلانه فیلم ببیند و عکس‌العمل نشان دهد.