بحران وجدان در اروپا

این درواقع یکی از صدها واکنش و اظهارنظری است که طی چند روز گذشته و پس از انتشار تصویر دردناک یک کودک سوری در سواحل ترکیه بیان شد. انتشار این عکس و واکنش‌های گسترده پیرامون آن در نظر برخی از رسانه‌ها، «بیداری» بحران وجدان در اروپا توصیف شد.

تصویر آیلان سه ساله و مرگ دلخراش او به همراه فشار افکار عمومی مردم جهان نسبت به بحران فزاینده مهاجران در اروپا، رهبران اروپایی را بر آن داشت تا به فکر اقدامی در این زمینه باشند. در همین راستا، وزارت امور خارجه ایتالیا با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد ایتالیا، فرانسه و آلمان توافق کردند سند مشترکی را برای تقسیم و پخش عادلانه پناهجویان در کشورهای اروپایی امضا کردند. در این بیانیه آمده است: بحران کنونی آوارگان، نشان‌دهنده محدودیت‌ها و نقض‌های قوانین پناهندگی در اروپاست و این قوانین باید مجددا ارزیابی شوند.

درواقع این تغییر رویه را می‌توان اولین نتیجه انتشار این تصویر و افزایش فشار افکار عمومی دانست؛ زیرا براساس گزارش فرانس 24، پاریس و برلین دو ماه پیش با این طرح که از سوی کمیسیون اروپا مطرح شده بود، مخالفت کردند.

این تغییر رویه را می‌توان در میان مقامات انگلیسی نیز مشاهده کرد. در همین راستا، دیوید کامرون، نخست‌وزیر انگلیس در واکنش به افزایش بحران مهاجران گفت کشورش تعداد بیشتری از پناهجویان سوری را می‌پذیرد.

به گزارش بی.بی.سی، وی گفت پناهجویان بیشتری از کمپ‌های سازمان ملل در مرز سوریه به انگلیس منتقل خواهند شد و این تصمیم شامل افرادی که هم‌اکنون در اروپا هستند، نمی‌شود.

از سوی دیگر، وزیران امور خارجه کشورهای عضو اتحادیه اروپا شب گذشته گردهم آمدند تا در مورد بحران مهاجران رایزنی کنند. قرار است تا چند روز دیگر نیز وزیران کشور کشورهای عضو اتحادیه اروپا، نشستی را در این خصوص برگزار کنند. همچنین ژان کلود یونکر، رئیس کمیسیون اروپا از هفته آینده در استراسبورگ برای متقاعد کردن نمایندگان اروپایی وارد عمل خواهد شد و به طور قطع مساله پذیرش فوری 120 هزار مهاجر بیشتر را مطرح می‌کند.

وی همچنین مساله سهمیه‌بندی مهاجران را که تاکنون با مخالفت بیشتر کشورهای عضو مواجه بود، مطرح خواهد کرد. همچنین باشگاه فوتبال بارین مونیخ اعلام کرد کمپ تمرینی خود را در اختیار این آوارگان قرار می‌دهد.

البته با وجود انتشار این عکس و بازتاب گسترده‌ای را که در رسانه‌های جهانی داشته است، هنوز برخی کشورها همچنان با این طرح مخالفت می‌کنند. یکی از این کشورها مجارستان است. نخست‌وزیر این کشور روز پنجشنبه در بروکسل بر مواضع سرسختانه خود در قبال سهمیه‌بندی مهاجران تاکید کرد. به‌نظر می‌رسد نخست‌وزیر مجارستان در اتخاذ مواضع سختگیرانه در قبال مهاجران تنها نباشد؛ زیرا برخی کشورهای اروپای شرقی همچون لهستان از این مواضع دفاع می‌کنند.

در این میان مقامات سازمان ملل از اروپایی‌ها می‌خواهند اقدامات بیشتری در این زمینه انجام دهند.

در همین راستا، آنتونیو گوترس، کمیسیونر عالی آوارگان سازمان ملل از اتحادیه اروپا خواست تا به عنوان بخشی از برنامه پذیرش و اسکان مجدد، 200 هزار آواره دیگر را بپذیرد.

وی گفت: اتحادیه اروپا با لحظه‌ای سرنوشت‌ساز روبه‌روست و باید تمامی نیروهای خود را برای دستیابی به این هدف و از میان برداشتن بحران آوارگان بسیج کند.

در همین حال، احمد داوود اوغلو، نخست‌وزیر ترکیه با متهم کردن جامعه بین‌الملل به دلیل عدم انجام اقدامات کافی برای رویارویی با بحران آوارگان گفت، رهبران اروپایی باید این مساله را درک کنند که بحران آوارگان بیش از یک مساله سیاسی یا حقوقی است و بیشتر در مورد آینده بشریت است.

رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه نیز غرب را به خاطر عدم احساسات و بی‌توجهی به مساله بحران آوارگان محکوم کرد و خواستار مقابله مشترک علیه تروریسم جهانی شد.

گفته‌های تلخ پدر آیلان

داستان مرگ یک کودک سه ساله به همراه خانواده‌اش بسیار دردناک و تلخ است. عبدالله کردی 40 ساله (پدر خانواده) و تنها عضو نجات یافته از آن می‌گوید پیش از این دو بار سعی کرده بود از طریق قاچاقچیان انسان، سوریه را ترک کند که هر دو مورد به شکست خورد. وی سپس تصمیم گرفت از طریق یک قایق بادی همراه با خانواده‌اش از ساحل بدورم به سمت جزیره کاس در یونان حرکت کند. عبدالله که روز گذشته اجساد همسرش ریحان و پسرانش آیلان و گالیپ را در کوبانی دفن کرد، در مورد این حادثه می‌گوید: «همه ما جلیقه نجات به‌تن داشتیم.

من با یک دست همسرم را گرفته بودم و با دست دیگرم دو پسرم را، اما در یک لحظه بچه‌ها از دستم لیز خوردند. ما تلاش کردیم خود را به قایق برسانیم، اما در یک چشم برهم زدن واژگون شد. دیگر نتوانستم صدای همسر و فرزندانم را بشنوم. با دنبال کردن نور چراغ‌ها خود را به ساحل رساندم. در آنجا دنبال همسر و پسرانم گشتم، اما هیچ نتیجه‌ای نداشت. به محل قرارمان در بدورم رفتم، اما باز هم اثری از آنها نبود. آنجا بود که به بیمارستان شهر رفتم و با تلخ‌ترین حقیقت زندگی‌ام روبه‌رو شدم.»