پس در این محفل برای اصلاح خود باید بدانیم پریشانی و پشیمانی چیست تا مراقب باشیم به آن مبتلا نشویم و اگر مبتلا هستیم راه درمان را پیدا کنیم. آدم پریشان کلماتش به هم ارتباط ندارد و کارهایی که میکند خیلی به هم مربوط نیست نشانه دیگر پریشانی، بیحوصلگی است.
به چنین فردی اگر مقداری فشار بیاوریم عصبانی میشود و داد میزند و اگر هم داد نزند از ترس است و خدا نکند که این حالت در آدم ادامه یابد، زیرا تبدیل به جنون میشود.
روانشناسان به این بیماری، روان گسیختگی میگویند و داروهایی که برای آن تجویز میکنند عموما، افراد را درمان نمیکند. درمان این بیماری این است که ما به گونهای زندگی کنیم که به آن مبتلا نشویم .
هر انسانی در وقت ولادت دارای روح و تن سالم است. انسان در دنیاست که آلوده بیماریهای جسمی و روحی میشود که درمان بیماریهای جسمی وظیفه بهداری و کسانی است که با سلامت مردم سروکار دارند، اما این را هم بگویم که هرکس پریشان است، غذای منظم نمیخورد و اگر هم بخورد، خوب هضم نمیشود و بنابراین معدهاش دچار سختی میشود.
روح انسان هم وقتی آرام است که حرف آرام و پاکیزه وارد آن شود، در این صورت سالم خواهد ماند و در غیر این صورت اگر سخنان بد وارد آن شود مانند همان غذای ناسالم است که به جسم وارد میشود.
دقت کنید که درمان بیماری بسیار آسان است، نگویید دارو نیست. دارو مربوط به بیماری جسمی است. به نماز توجه کنید که درمان بسیاری از آشفتگیهاست. اگر عبادت بخوبی انجام و با توجه خوانده شود میبینید که چه تاثیرات شگرفی بر زندگی انسانها دارد.
حجتالاسلام سیدمهدی طباطبایی - مرکز مشاوره آرامش معاونت اجتماعی استان مرکزی
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم