نقد و بررسی Tamriel Unlimited

تضرع یک فرنچایز

سالیان سال یکی از مهم‌ترین آرزوهای دارندگان کنسول‌های خانگی این بود که بتوانند یک بازی نقش‌آفرینی مولتی‌پلیر کلان (MMORPG) مخصوص خود داشته باشند. البته نمونه‌هایی معرفی شد، اما هیچ عنوان چشمگیری نبود که اختصاصی در این سبک ساخته شود. سرانجام در نسل قبل طلسم شکسته شد و یک عنوان مهم برای کنسول‌های نسل هفتم سپس دو عنوان برای کنسول‌های نسل هشتم به بازار آمد که هر دو در سبک مولتی‌پلیر کلان بودند. یکی از آنها که Final Fantasy XIV باشد، ابتدا با ظاهری شنیع و باطنی کریه برای رایانه‌های شخصی عرضه شد و خیلی زود مورد هجمه بحق منتقدان و مخاطبان قرار گرفت، تا جایی که اسکواِر اینکس یک تجدیدنظر کامل در آن صورت داد و سه سال بعد آن را برای PS3 و PS4 به بازار فرستاد. این نسخه نیز در حد شاهکارهای قدیم‌تر اینکس نبود، اما آن‌قدر وجه مثبت داشت که جایگاه خود را تثبیت کند.

کد خبر: ۸۲۲۲۲۷

عنوان بعدی که به این میدان پا گذاشت،Elder Scrolls Online بود که ابتدا برای PC عرضه شد. حداقل این یکی نسخه ابتدایی‌اش کمابیش در حد و اندازه نسخه دوم FF XIV (با نام
A Realm Reborn) بود. حال یک سال پس از آن، شاهد عرضه مجدد این بازی (با نام Tamriel Unlimited) و این بار برای کنسول‌های خانگی نسل هشتم هستیم. (نسخه رایانه شخصی از زمان عرضه چند بار به‌روزرسانی شده و بعید است نسخه فیزیکی بازنشر آن موجود باشد)

در توصیف و تفسیر نسخه جدید طومارهای باستانی سخت می‌توان یکدست سخن گفت. ابعادی از این بازی آنلاین مانند کاوش‌ها که انسجام را از پدران خود به ارث برده ‌است، واقعا رنگ و بوی حماسه دارد و ابعادی دیگر مانند دیالوگ‌های سطحی و شخصیت‌های نچسب، ارتباط بازیکن با بازی را بشدت سخت می‌کند. اما بدون شک اکنون بهترین گزینه کنسول‌باز‌های علاقه‌مند نقش‌آفرینی برای تجربه یک عنوان مولتی‌پلیر کلان قطعا همین است.

ظاهر این ورودی موجه در فهرست پرافتخار سری بازی‌های طومارهای باستانی واقعا به دل می‌نشیند. رنگ‌آمیزی، طراحی و خلاقیت به کار گرفته شده در طراحی بازی واقعا چشم را خیره می‌کند و وسواس طراحان روی نفس دادن به روح و روان بازی جای احسنت دارد. در طراحی هر منطقه تعدادی خصوصیات در نظر گرفته شده که آن را به شکلی فاحش از دیگر مناطق جدا می‌کند.

داستان این بازی به هزار سال پیش از ماجراهای اسکایریم بازمی‌گردد. بازیکن نقش وستیژ، ماجراجویی بی‌روح را اختیار می‌کند که توسط خدمتگزاران اشراف‌زاده‌ای بدطینت به قتل رسیده و حال فرصتی دوباره برای زندگی یافته است. بازیکن در نقش وستیژ قاره تمریل را جستجو کرده و خود را درگیر یورش‌های شیطانی و جدال‌های سیاسی سه فرقه مرجع ارتشی می‌کند. فعالیت‌های بازی را به‌طور کلی می‌توان در سه مورد کاوش، مبارزه و جستجو خلاصه کرد. آن‌گاه که تمریل سازش کوک است، با تعدادی از بهترین تجربه‌های ممکن از بازیکن پذیرایی می‌کند و زمانی که فالش می‌زند، با دستاویز به برخی کلیشه‌های کهنه سبک نقش‌آفرینی بازیکن را آزار می‌دهد.

در کاوش‌های تمریل خبری از وظایفی مثل «فلان مقدار دشمن را بکش» یا «فلان مقدار آیتم را جمع کن» نیست. خیلی از کاوش‌ها مانند بازی اسکایریم چند لایه کار شده و درست به محض این‌که خیال می‌کنید به پایان یکی رسیده‌اید، تازه پلی دیگر پیش پایتان سبز می‌شود که از یک مقطع دیگر خبر می‌دهد. همین به تمریل کمک می‌کند در خاطره بازیکن جایی باز کند؛ امری که از کمتر عنوانی برمی‌آید.

متاسفانه همین جاه‌طلبی سازندگان در طراحی کاوش‌ها به ضرر بازی تمام می‌شود. یک بالن بزرگ زمانی به چشم می‌آید که در هوای آفتابی با گاز کافی و طراحی زیبا به هوا فرستاده شود. در تمریل از آن گاز مناسب که در اصل عنصر روایی قوی باشد، خبری نیست. اینجاست که بازی ناامیدتان می‌کند و از تبدیل شدن به یک شاهکار دیگر وامی‌ماند.

مدتی است بازی‌های مولتی‌پلیر کلان از Phasing یا رانش (حذف دشمنان از بخش‌های فتح شده) بهره می‌گیرند تا در عین بهبود تعامل بازیکن با دنیای بازی از لطمه خوردن بخش آنلاین و تجربه اجتماعی جلوگیری کنند. تمریل از این تکنیک زیاد بهره برده، اما نه آن‌طور که موجه است. به جای حذف دشمنان از نقاطی که فتح کرده‌اید، رفتار دشمنان خنثی می‌شود. زیاد اتفاق می‌افتد که دشمنان خنثی شده یک منطقه، پیش چشمتان به بازیکنان دیگر حمله کنند. از سوی دیگر گاهی همزمان چند شکل مختلف از یک NPC در یک محدوده پرسه می‌زنند یا دشمنی که به دلایل روایی فقط شما باید با آن درگیر شوید، در کمال تعجب چند بازیکن دیگر به سمتش حمله‌ور می‌شوند.

یکی دیگر از مشکلات بزرگ بازی در گیم‌پلی به نبود وضوح حد سلامت دشمنان برمی‌گردد. همین موضوع هر درگیری را تا حد ناخوشایندی نامفهوم و نامعلوم جلوه می‌دهد. همچنین کافی است تا بازیکن به جای پرداختن به یکی از شاخه‌های درخت باز مهارت‌ها، خوش اشتهایی کند و چند قابلیت را برگزیند. در چنین صورتی در سطوح بالاتر و هنگام مقابله با دشمنان سرسخت‌تر دچار مشکل شدیدی خواهد شد. جدا از این مشکلات، یکی از خوشایندترین جنبه‌های بازی، همگامی مناسب آن با دسته‌های بازی است که با محدود کردن منطقی رسته مهارت‌ها و سحرهای بازیکن،
به هم ریختگی بازی را کنترل می‌کند.

نکته دیگری که در این بازی توی ذوق می‌زند، نبود تنوع در بیشتر فضاهای داخلی است. از سوی دیگر برای بالا بردن سطح کاراکتر، تنها نتیجه قابل اعتنا از مبارزه با دیگر بازیکنان حاصل می‌شود و بسیاری از کاوش‌های بازی پیامد مناسبی ندارند.

نقشه PvP (بازیکن علیه بازیکن) قوی‌‌ترین بخش بازی است که مساحتی فراتر از بازی Oblivion دارد. با این حال این بخش نیز از مشکلات در امان نمانده است. از یک طرف ممکن است تا مدت زیادی بازیکنان دیگر در نظرتان پدیدار نشوند. از سوی دیگر ممکن است در راه یک سفر نیم ساعته برای هدفی که آن سوی نقشه قرار دارد، با یک بازیکن غریبه در سطح بالاتر روبه‌رو شده و خیلی راحت ببازید و مجبور شوید کل مسیر را از ابتدا آغاز کنید.

در هر حال، با وجود تمام این خطاها، جادوی خاصی در این بازی هست که بازیکن را به سمتش می‌کشاند. اگر اهل بازی با رایانه هستید، گزینه‌های خیلی بهتری برای شما وجود دارد. اما اگر با کنسول بازی می‌کنید، این عنوان از معدود عناوین موجود در بازار است که می‌تواند عطش شما را فرو بنشاند.